เหนือผืนน้ำสีคราม สายลมอ่อนๆ พัดผ่านเงาสะท้อนของก้อนเมฆสีขาววูบผ่านผิวน้ำทะเล ทิ้งร่องรอยยาวไว้เบื้องล่าง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว“หืม?”หลินชีเยี่ยที่กำลังควบคุม [เมฆพลิกกาย] ให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง เขามองไปยังทิศทางหนึ่ง ดวงตาฉายแววฉงน“เกิดอะไรขึ้น ชีเยี่ย?” เจียหลานที่นั่งอยู่ข้างๆ ถาม“ตรงนั้น มีคนบินผ่านไป”หลินชีเยี่ยชี้ไปยังท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งผ่านผิวน้ำทะเลในชั่วพริบตา มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ“โอ้โห บินเร็วจังเลยนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ตาลง “นี่โดนไล่ล่าอยู่รึเปล่า?”“ไม่น่าจะใช่……คนคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม น่าจะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี”“หน่วยพิทักษ์ราตรี?” อันชิงอวี๋ถามอย่างงุนงง “หน่วยพิทักษ์ราตรีไม่ควรจะประจำอยู่ในเมืองของตัวเองหรอกเหรอ? ที่นี่น่าจะห่างจากชายฝั่งทะเลอีกไกล และบนพื้นที่ทะเลโดยรอบก็ไม่มีอะไร ทำไมถึงมีหน่วยพิทักษ์ราตรีปรากฏตัวขึ้นล่ะ?”“ขึ้นไปถามดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยขึ้น “ถึงยังไงความเร็วของเขาก็ไม่เท่ากับเมฆของชีเยี่ย เราสกัดเขาไว้ แล้วถือโอกาสถามทางไปเมืองหลวงด้วยเลย คงประหยัดเวลาไปได้เยอะ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “พั่งพั่งพูดถูก ถ้าเราถามทางไปเมืองหลวงได้ ก็จะช่วยประหยัดเวลาเดินทางอ้อมไปได้เยอะเลย”เด็กหนุ่มมองไปทางที่แสงสีเขียวหายไป ก่อนจะโบกมือเบาๆ [เมฆพลิกกาย] ใต้ร่างพลัน
