ทว่าเสียงกระซิบที่ไป๋หลี่พั่งพั่งได้ยินนั้นคืออะไรกันแน่?มันคือเบาะรองนั่งใบนั้นเหรอ?มันคืออะไร? ทำไมถึงมีพลังเพิ่มความสามารถของผนึกต้องห้าม? มันมีความเชื่อมโยงอะไรกับไป๋หลี่พั่งพั่ง?ทำไมหลังจากที่ไป๋หลี่พั่งพั่งเข้าไปในพระราชวังที่สายธารแสงเหนือแล้วถึงสูญเสียความทรงจำไป? เกิดอะไรขึ้นในพระราชวังนั้นกันแน่?คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของหลินชีเยี่ยในขณะนี้ เขานึกถึงคำทำนายครึ่งจริงครึ่งเท็จที่ [ทาเคฮิเมะ] ได้ให้ไว้อีกครั้ง ‘ที่ปลายแม่น้ำแสงเหนือ มีผู้ทรงอำนาจสูงสุดดำรงอยู่ทั้งในอดีตและอนาคต’เบื้องหลังเรื่องนี้อาจซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้?ในสายตาของหลินชีเยี่ย ไป๋หลี่พั่งพั่งดูลึกลับซับซ้อนขึ้นมาทันทีขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น [เมฆพลิกกาย] ก็ได้พุ่งทะลุกำแพงหมอกเข้าสู่เขตแดนต้าเซี่ย ท้องฟ้าสีครามเบื้องบนมีเมฆสีขาวลอยเอื่อยเฉื่อย หมอกหนาสีเทาได้หายไปอย่างสมบูรณ์ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายแห่งอิสรภาพที่ไม่อาจบรรยายได้ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจยาว…“พวกเรากลับมาแล้ว” เฉาเยวียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอันชิงอวี๋ก้มมองผิวน้ำทะเลที่ส่องประกายระยิบระยับใต้ก้อนเมฆ ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยปาก “น่าจะอยู่แถวๆ ทะเลตะวันออก? เส้นทางไม่น่าจะเบี่ยงเบนไปจากที่เราคาดการณ์ไว้มากนัก”“บินไปทางนั้นเถอะ แค่หาแผ่นดินเจอ ก็จะสามารถระบุตำแหน่งของเมืองหลวงได้แล้ว”……ภายในหมอกหนาณ จุดหนึ่งห่างจากชายแดนต้าเซี่ยหล
