โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินอย่างไม่รีบร้อนในระเบียงทางเดิน ผู้ช่วยพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต่างก้มศีรษะทักทายเขาว่า “สวัสดีท่านผู้อำนวยการ”หลินชีเยี่ยยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆเขาเดินตรงผ่านชั้นสองมาถึงห้องผู้อำนวยการ ปิดประตูแล้วเปิดทางลับที่นำไปสู่คุกใต้ดินในคุกมืดมิดและลึกลับ หลินชีเยี่ยเดินไปข้างหน้าอย่างสงบ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าในที่สุด เขาก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องขังแห่งหนึ่งเมื่อเห็นร่างในห้องขัง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย“พบกันอีกแล้ว วิญญาณกระจกยาตะ… ไรจู”หลังกรงเหล็กที่แข็งแรง แมวสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งกำลังนอนนิ่งอยู่ที่มุมห้องขัง เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยเดินมา ดวงตาที่มีรูม่านตาตั้งของมันก็หดเล็กลง ขนทั่วทั้งตัวลุกชัน มันโก่งหลังลุกขึ้นยืน“มะ มะ มะ……เหมียว~”ไรจูอ้าปาก พยายามจะคำรามอย่างดุร้าย แต่หลังจากเสียงแหบพร่าไปชั่วครู่ ก็เปล่งเสียงออกมาเป็นเพียง‘เหมียว’ ที่ไร้พิษภัยไรจูชะงักอยู่กับที่เมื่อเทียบกับไรจูที่เคยอาละวาดในโตเกียว ตอนนี้ขนาดร่างกายของมันเล็กลงไปหลายเท่า สัตว์ในตำนานที่แค่อ้าปากก็สามารถทำลายล้างครึ่งโตเกียวได้ บัดนี้ถูกบีบให้มีขนาดเท่าแมวธรรมดาตัวหนึ่งในห้องขังนี้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดุดันน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นน่ารักอย่างประหลาดภายใต้รูปร่างที่เล็กและอ่อนแอ“เหมียว!!” ไรจูคำรามใส่หลินชีเยี่ยอย่างดุร้าย (ในความคิดของมันเอง)มุมปากของหลินชี
