เวทย์อัญเชิญ โดยแก่นแท้แล้วก็คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันหลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายพลันสั่นไหวแล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาระดมพลังไรจูที่เหลืออยู่ในวงเวทย์ แล้วพุ่งเข้าหาเงาร่างมังกรขนาดใหญ่นั้นราวกับเกลียวคลื่น……โตเกียวยูริ ทากิชิโระนั่งเงียบๆ อยู่ข้างวงเวทย์ จ้องมองหลินชีเยี่ยที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลางโดยไม่ขยับเขยื้อนทันใดนั้น วงเวทย์อัญเชิญที่เปล่งประกายก็สั่นไหวอย่างรุนแรง พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งออกมาสายฟ้านับไม่ถ้วนไหลเวียนตามเส้นเวทมนตร์ที่เกิดจากเลือด ใบหน้าของหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่ตรงกลางซีดเผือดลงเรื่อยๆสีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ครู่ต่อมา เลือดก็ซึมออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าเจ็บปวด แต่ยังคงมุ่งมั่นแสงของวงเวทย์สว่างจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด แสงสีขาวบริสุทธิ์ก็ส่องวาบขึ้น เส้นสายเวทย์มนตร์ทั้งหมดบนพื้นก็หายไปในเวลาเดียวกัน เหลือเพียงรอยไหม้สีดำ ที่ประทับลึกลงไปในหลุมขนาดใหญ่ ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากรอยไหม้เหล่านั้นท่ามกลางควันขาวที่ลอยคลุ้ง หลินชีเยี่ยที่ใบหน้าซีดเผือดค่อยๆ ลืมตาขึ้น“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ยูริ ทากิชิโระมองเห็นแถบเลือดเหนือศีรษะของอีกฝ่ายที่เหลือเพียงหนึ่งในสาม จึงถามด้วยความเป็นห่วงหลินชีเยี่ยยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้า ส่ายหัวพร้อมกับยิ้มขื่น “ฉันไม่เป็นไร……แค่พักสักหน่อยก็หายแล้ว”มังกรน้ำแข็งยักษ์ตัวนั้นแข็งแกร่งเกินไปแม้
