รเขาสูดหายใจลึก ค่อยๆ ยกตะเกียบไม้ในมือขึ้น……แล้วเหวี่ยงไปทางไรจูที่อยู่ไกลออกไปเปรี้ยง!!เพียงแค่ใช้นิ้วดีดเบาๆ ตะเกียบคู่นั้นพลันแตกกระจาย!ลมฟ้าอากาศแปรปรวนฉับพลัน!……ชิ้ง!!!เสียงกระบี่ดังกังวานก้องไปทั่วท้องฟ้าเหนือกรุงโตเกียวอีกด้านหนึ่ง ไป๋หลี่พั่งพั่งและเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งได้ยินเสียงนี้ พวกเขาพลันชะงักไปชั่วขณะ“นี่มัน……” ไป๋หลี่พั่งพั่งราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี “นี่มันเสียงกระบี่ของท่านปรมาจารย์กระบี่! ท่านปรมาจารย์กระบี่ฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ? แถมยังมาช่วยพวกเราด้วย?”สายลมพัดผ่านข้างกายเขา อันชิงอวี๋ที่สวมเสื้อกาวน์นักวิจัยสะพายโลงศพสีดำ ร่อนลงมายืนข้างๆ อย่างมั่นคงเขาจ้องมองไปยังทิศทางที่เสียงกระบี่ดังมา ดวงตาฉายแววประหลาดใจ จากนั้นก็ส่ายหน้า“ไม่ใช่ ท่านปรมาจารย์กระบี่ไม่ได้มา นั่นคือตะเกียบไม้ที่ท่านปรมาจารย์กระบี่มอบให้ชีเยี่ย……ฉันเกือบลืมไปว่ายังมีของสิ่งนี้อยู่”สิ้นเสียง อันชิงอวี๋ก็เหลือบมองเฉาเยวียนโชคดีที่มีของสิ่งนี้……ไม่งั้นคราวนี้ โจรเฉาคงต้องเสียสละตัวเองอีกครั้งแน่ไม่รู้ทำไม เฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของอันชิงอวี๋………ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เมฆฝนราวกับถูกกระบี่ที่มองไม่เห็นฉีกกระชากจนแหลกสลาย!สายฟ้าสลายตัว ก้อนเมฆแตกกระจาย พลังกระบี่นับไม่ถ้วนกำลังฉีกทึ้งทุกสิ่งระหว่างฟ้าดิน ราวกับสายธารพลังกระบี่
