โลกเกมที่กำลังดับสูญและถือกำเนิดขึ้นใหม่รอบๆ ตัวหยุดชะงักลงกะทันหันยูริ ทากิชิโระอุ้มร่างของยูริ โคกูเท็ตสึที่ค่อยๆ เย็นเฉียบลง เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าแถบเลือดเหนือศีรษะของชายคนนั้นลดลงจนเหลือศูนย์ และชื่อมืดมัวลง……เขายืนนิ่งอยู่กับที่“พ่อ……” เขาพึมพำ ขณะกอดร่างของยูริ โคกูเท็ตสึไว้แน่นเขาไม่รู้ว่าการสูญเสียใครสักคนจะรู้สึกอย่างไร เขารู้แค่ว่าตอนนี้หัวใจของเขาว่างเปล่า อึดอัด และเจ็บปวดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการดับสูญของชีวิตหนึ่งกับตาตัวเองและชีวิตที่ดับสูญนี้……เป็นพ่อของเขาเขามองใบหน้าที่แปลกหน้าและเหี่ยวย่นในอ้อมแขน ไม่รู้ว่าทำไม ภาพความทรงจำของการพบกับชายวัยกลางคนที่ร่าเริงคนนั้นเป็นครั้งแรกจึงผุดขึ้นมาในหัวอีกฝ่ายสวมชุดสูทประดับเลื่อมสีสดใส เหน็บดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉาไว้ เดินเข้ามาหาเขาทั้งรอยยิ้ม‘สวัสดี ฉันคือเคียวซูเกะ โฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น’เขาบอกว่าอาชีพโฮสต์คืออาชีพที่ช่วยแก้ปัญหาให้กับผู้คน และเขาก็ทำได้สำเร็จช่วงเวลาที่ผ่านมา ยูริ ทากิชิโระรู้สึกมีความสุขจริงๆ เป็นความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อนเขาได้เห็นเกมดีๆ มากมาย ได้พบคนที่สามารถเล่นด้วยกันได้ ได้กินข้าวราดแกงกะหรี่ทงคัตสึแสนอร่อยที่อีกฝ่ายทำให้ ได้กินราเมงด้วยกัน เล่นเกมจนเช้าด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน…ตลอดเวลานั้น ยูริ ทากิชิโระก็สังเกตเห็นว่า จริงๆ แล้วเคียวซูเกะไม่เก่งเรื่องการเล่นเกมเลย และไม่เคยเล่นเกมมาก่อน
