ารศักดิ์สิทธิ์จึงตั้งใจปิดบังความจริงเรื่องการมีอยู่ของพ่อแม่ ทำให้ยูริ ทากิชิโระเป็นเหมือนกระดาษเปล่าในเรื่องของการปฏิสัมพันธ์กับบุพการีเขาไม่กล้า และไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขาทำได้เพียงใช้วิธีของตัวเองอย่างระมัดระวัง เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับชายคนนี้เช่นเดียวกับยูริ โคกูเท็ตสึ“และผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” ยูริ ทากิชิโระกระพริบตา “คุณถามผมว่าถ้าพ่อมาจริงๆ ผมจะพูดอะไร……ผมบอกว่า ‘บางทีผมอาจจะถามเขาว่า อยากนั่งลงมาเล่นเกมด้วยกันไหม?’”ยูริ โคกูเท็ตสึชะงัก มุมปากปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “ที่นายเรียกฉันไปเล่นเกมตอนนั้น เป็นความหมายนี้นี่เอง……”‘ลูกชายคนนี้ของฉัน……ฉลาดกว่าที่คิดไว้จริงๆ’‘สมแล้วที่เป็นลูกชายของฉัน ยูริ โคกูเท็ตสึ!’มุมปากของยูริ โคกูเท็ตสึปรากฏรอยยิ้ม แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เขาก็ไอออกมาอย่างรุนแรงอีกครั้งเลือดสดไหลออกมาตามมุมปากของเขา เปื้อนปกเสื้อสูทสีดำประดับเลื่อม ดอกกุหลาบเหี่ยวที่เอวของเขาไม่รู้ว่าหักเป็นสองท่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ ปลิวหายไปตามสายลมอ่อนที่พัดผ่านดวงตารูปดาวสิบแฉกของยูริ ทากิชิโระจ้องมองร่างของยูริ โคกูเท็ตสึ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ดวงตาปรากฏความกังวลและสับสนเขาอยากช่วยยูริ โคกูเท็ตสึ แต่เขารู้จักแค่การเล่นเกม สำหรับวิธีรักษาโรคช่วยคน เขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ “ทากิชิโระ เวลาของฉันเหลือน้อยแล้ว” ยูริ โคกูเท็ตสึไอออกมาอย่างหนัก มุมปากปรากฏรอยยิ้มโล่งอก“จดหมายอีกฉบับ
