ไว้ชีวิตภัยพิบัติโรค ดังนั้นตอนนี้เธอจึงใช้วิธีการต่อสู้ระยะประชิด เเพื่อบั่นทอนกำลังรบของภัยพิบัติโรคอย่างบ้าคลั่ง“ฮ่าฮ่าฮ่า……”เมื่อโดนเจียหลานต่อยหลายหมัด ภัยพิบัติโรคก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหัวเราะออกมา “ฉันรู้แล้ว! ยูริ โคกูเท็ตสึ! ฉันรู้ว่านายต้องการอะไร! ลูกชายนายขาดยาของฉันมานานแล้ว อาการคงจะแย่ลงสินะ? ให้ฉันเดา ตอนนี้เขาหมดสติแล้วใช่ไหม? และระบบการทำงานของร่างกายทุกส่วนกำลังอ่อนแอลง? เขากำลังจะ……ตายใช่ไหม? นั่นเป็นเหตุผลที่นายมาที่นี่ นายอยากได้สารทดลอง γ จากฉัน เพื่อยื้อชีวิตลูกชายของนาย!”ผัวะ!!เจียหลานต่อยหน้าภัยพิบัติโรคอีกครั้ง ทำให้เขาลอยไปกระแทกกับกำแพงด้านหลัง ฝุ่นควันตลบอบอวลมือของลุงเคียวซูเกะที่กำ [ฮิโตมิ] ไว้ออกแรงโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วเริ่มซีดขาว เขาจ้องมองภัยพิบัติโรคอย่างไม่ละสายตา ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เขากำลังพยายามควบคุมจิตสังหารของตัวเอง!ภัยพิบัติโรครู้จุดอ่อนของ [ฮิโตมิ]ดี เขาจงใจใช้คำพูดยั่วยุเคียวซูเกะ เพื่อให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกอยากฆ่า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เขาพลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบนี้ได้!“ไม่พูดก็ไม่มีประโยชน์! ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่!”ภัยพิบัติโรคเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก กระดูกโลหะที่คางถูกเจียหลานทุบจนผิดรูปไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงหัวเราะอยู่ “ยูริ โคกูเท็ตสึ ฉันบอกเลยนะ วันนี้ ต่อให้ฉันตายที่นี่ ฉันก็ไม่มีทางสร้างยาให้นายหรอก! ย
