ลุงเคียวซูเกะมองร่างของทั้งสองคนที่หายไปจากที่เดิม ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง“พั่งพั่งเมื่อกี้……” ลุงเคียวซูเกะก้มหน้าลงมองดาบ [ฮิโตมิ] ที่สั่นไหวไม่หยุดที่เอว ขมวดคิ้วเล็กน้อยในฐานะเจ้าของดาบ [ฮิโตมิ] เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ดาบมากาตสึกำลังหวาดกลัววิญญาณดาบคินก็กำลังหวาดกลัวเช่นกันทั้งๆ ที่พั่งพั่งนั่นไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองมาทางนี้อย่างลวกๆ ก่อนจะจากไป [ฮิโตมิ] ก็เกือบจะหลุดลอยไป และตกไปอยู่ในมือของเขาแล้วโชคดีที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่มีความตั้งใจที่จะแย่งดาบของเขา แค่ไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเสิ่นชิงจู่เท่านั้น“นั่นมันตัวอะไรกันแน่……” ลุงเคียวซูเกะพึมพำในขณะที่ลุงเคียวซูเกะกำลังสงสัย แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่กลางสวนสาธารณะก็กะพริบขึ้นมาอย่างกะทันหัน เปลี่ยนเป็นภาพลายจุดขาวดำแบบดั้งเดิมเมื่อผู้คนที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะเห็นภาพนี้ ต่างก็หยุดฝีเท้าลงด้วยความสงสัย และเงยหน้ามองจอภาพขนาดใหญ่ลุงเคียวซูเกะไม่ได้สนใจเรื่องนี้ แต่เมื่อเขาหันหน้าไปก็พบว่าไม่ใช่แค่จอแสดงผลตรงกลางสวนสาธารณะเท่านั้นแต่หน้าจอแสดงผลทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายทั่วทั้งเมืองโตเกียวก็ถูกสัญญาณรบกวนทั้งหมดจอโฆษณาขนาดใหญ่ในห้างสรรพสินค้า แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ตามสี่แยก โทรทัศน์ที่แขวนอยู่หน้าร้านค้า จอแสดงตารางเวลารถไฟที่สถานี รวมถึงโทรศัพท์มือถือ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์……หน้าจออิเล็กทรอนิ
