เหนือน่านฟ้าโตเกียวท่ามกลางความมืดที่กำลังกลืนกินท้องฟ้า ร่างๆ หนึ่งย่างก้าวอย่างช้าๆ บนก้อนเมฆที่ม้วนตัวเสื้อคลุมสีดำส่งเสียงดังในสายลมแรง ภายใต้หน้ากากซุนหงอคงที่น่าเกรงขาม ดวงตาคู่หนึ่งเจิดจ้าราวกับเตาหลอมกำลังมองลงมายังเมืองที่เจริญรุ่งเรืองเบื้องล่างอย่างเย็นชา ที่เอวมีดาบยาวห้าเล่มแขวนอยู่ สีดำสนิท ม่วงอ่อนน้ำเงินเข้ม เทาอ่อน และขาวหิมะดูลึกลับและประหลาดเขาราวกับจักรพรรดิแห่งรัตติกาลย่างเหยียบบนยอดเมฆาครองราชย์เหนือโตเกียวภายใต้การผนึกพลังของ [คามิคาคุชิ] หลินชีเยี่ยได้ใช้ [ราตรีมาเยือน] ที่เขาได้เรียนรู้จากรากฐานรัตติกาลอย่างเต็มที่ ม่านราตรีนั้นแผ่ขยายออกมาจากเสื้อคลุมสีดำของเขา ปกคลุมทั่วทั้งน่านฟ้าเหนือโตเกียว!ในชั่วพริบตากลางวันก็ผันเป็นกลางคืนความมืดที่มาเยือนอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ผู้คนทั้งหมดในโตเกียวต่างสงสัยและเงยหน้ามองท้องฟ้าพวกเขาชี้ไปที่ม่านราตรีนั้น ในดวงตาปรากฏทั้งความสงสัยและความแปลกใหม่……‘ทำไมกลางวันแสกๆ จู่ๆ ทำไมฟ้ามืดแบบนี้?’‘ฝนจะตกเหรอ?’ไม่กี่วินาทีต่อมาในเมืองโตเกียวที่มืดสนิท ไฟบนถนนก็สว่างขึ้นทีละดวงราวกับดวงดาวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดินที่ด้านบนของร้านค้าสองข้างทาง แสงไฟนีออนสีฟ้าและม่วงก็เริ่มกะพริบ ป้ายไฟหลากสีส่องสะท้อนซึ่งกันและกัน ราวกับดินแดนแห่งความฝันที่งดงามตระการตาทำให้มุมหนึ่งของความมืดนี้สว่างไสวภายใต้แสงไฟถนนและแสงนีออน ผู้คนก็รู้สึกอุ่น
