พื่อรักษาระยะห่างกับภัยสงครามได้อย่างยากลำบาก แต่ตอนนี้เขากลับมาอยู่บนถนนใหญ่ตามคำแนะนำของเจียงเอ่อร์ในสถานการณ์ที่ไร้อาคารบดบั การที่ภัยสงครามจะตามทันเขาก็เป็นเรื่องของเวลาไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้นทว่าเสิ่นชิงจู่ก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อเจียงเอ่อร์เมื่อระยะห่างระหว่างร่างของภัยสงครามกับเสิ่นชิงจู่ยิ่งใกล้เข้ามา เหงื่อเย็นๆ ก็ซึมออกมาจากแผ่นหลังของเสิ่นชิงจู่ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามมองหา ‘ผู้ช่วยเหลือ’ ที่เจียงเอ่อร์พูดถึงติ๊ง!เหรียญเหรียญหนึ่งตกลงมาจากชั้นสองของถนนสายหนึ่ง กระทบกับพื้นถนนด้านหลังเสิ่นชิงจู่เสียงดังกังวานในวินาถัดมาร่างของเสิ่นชิงจู่ก็หายไปจากขอบเขตการรับรู้ของภัยสงครามราวกับวิญญาณ‘หายไป?’ภัยสงครามชะงักจากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะความสามารถนี้……เป็นของยูริ โคกูเท็ตสึ?!……เสิ่นชิงจู่ค่อยๆ หยุดฝีเท้าบนถนนฝั่งตรงข้าม ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมชุดสูทประดับเลื่อม ที่เอวมีดาบยาวสีทองห้อยอยู่ เขากำลังพิงกำแพงและก้มหน้าไออย่างรุนแรง‘เป็นเขาเหรอ?’เสิ่นชิงจู่เห็นดาบยาวสีทองในมือของเขา หัวใจก็สงบลงทันที ด้วย [ฮิโตมิ] ที่ช่วยปกปิดร่องรอยของเขา ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้วจริงๆ ลุงเคียวซูเกะไอเป็นเวลานาน ใบหน้าของเขาซีดเซียวอย่างมาก เขาเงยหน้าขึ้นมองภัยสงครามที่กำลังโกรธเกรี้ยวและวิ่งวุ่นราวกับแมลงวันไร้หัวที่กำลังค้นหาเหยื่อ แล้วก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า
