่ไหนกัน?เขาหันตัวลงจากเตียง กำลังจะเปิดประตูเดินออกไป ก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงบนนั้นเขียนข้อความว่า‘พั่งพั่ง พวกเราไปต่อสู้ที่โตเกียวแล้ว ถ้านายตื่นขึ้นมาในช่วงนี้ก็รออยู่ในห้องนะ พวกเราจะกลับมาตอนกลางคืน– หลินชีเยี่ย’ไป๋หลี่พั่งพั่งอ่านตัวอักษรบนนั้น ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นชีเยี่ยและคนอื่นๆ มาแล้ว?!ในที่สุดพวกเขาก็มาแล้ว?!ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่พูดอะไรอีก เขาวางกระดาษกลับไปบนโต๊ะข้างเตียง หันตัวเดินไปที่หน้าต่าง มองดูท้องฟ้าแจ่มใสภายนอก มุมปากปรากฏรอยยิ้ม“เรื่องแบบนี้……จะขาดผมได้ยังไง? พี่น้อง ผมมาแล้ว!”ใต้เท้าของเขา ภาพไท่จี๋แปดทิศขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ในชั่วพริบตาก็ครอบคลุมทั่วทั้งคลับในขณะนั้นเอง สายตาลึกลับสายหนึ่งทอดมองมาจากความว่างเปล่า ราวกับกำลังมองหาร่องรอยของไป๋หลี่พั่งพั่ง“มาหาเรื่องอีกแล้วเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไปยังความว่างเปล่าเบื้องบน พลางแค่นเสียงเย็นชา“ก็แค่วิญญาณของอาวุธ ดูเหมือนว่านายยังไม่เข็ดจากการพ่ายแพ้ครั้งก่อนสินะ? ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษว่าผมไม่ปรานีล่ะ……”เขายื่นมือออกไป ชี้ไปยังความว่างเปล่าที่สายตาลึกลับนั้นทอดมองมา ค่อยๆ กางฝ่ามือออก“สรรพสิ่ง… จงปลดอาวุธ!”
