ั้งหมดของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ ฉันจะเอาทั้งหมด…”……โตเกียวบ้านตระกูลคาเซมัตสึริยูรินะสวมชุดกิโมโนของทายาทตระกูลคาเซมัตสึริ เดินช้าๆ ผ่านระเบียงสวนด้วยรองเท้าเกี๊ยะ ใบเมเปิ้ลสองข้างทางร่วงหล่นตามสายลมอ่อน กระจายอยู่หน้าลานบ้านที่เงียบสงบยูรินะยื่นมือออกไป เคาะประตูไม้เบาๆก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เข้ามา” เสียงชายคนหนึ่งดังออกมาจากข้างในยูรินะเปิดประตูไม้ เห็นร่างในชุดดำกำลังนั่งอยู่บนเสื่อทาทามิ อุ้มดาบตรงไว้ มองใบไม้ร่วงในสวนอย่างเงียบๆไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“พี่เฉาเยวียน” ยูรินะยืนพูดอยู่ที่ประตู “พี่ชิจิยะโทรมา บอกให้ฉันส่งคนไปส่งพี่ที่ฮอกไกโด”“ไปฮอกไกโดเหรอ?” เฉาเยวียนหันมาถามอย่างสงสัย “เมื่อวานเขายังบอกให้ฉันรออยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?”“เขาบอกว่า เขาหาทางกลับบ้านเจอแล้ว”ดวงตาของเฉาเยวียนสั่นไหวเล็กน้อยแทบไม่ทันสังเกตยูรินะอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ดวงตาฉายแววเศร้าจางๆ“พี่ชิจิยะบอกว่า พรุ่งนี้ตอนเย็น พวกพี่ต้องไปแล้ว……บางทีอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย”เฉาเยวียนเงียบไปนาน ลุกขึ้นจากเสื่อทาทามิ แขวนดาบตรงไว้ที่เอว ถอนหายใจยาว…“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจเธอมากนะ ที่ลำบาก”
