ซ่า~เกล็ดหิมะหนาแน่นกระจายไปทั่วหน้าจอ ส่งเสียงซู่ซ่าแผ่วเบา ทุกคนในที่นั้นต่างชะงักงันอยู่กับที่เว่ยตงมองดูโทรทัศน์ ดวงตาฉายแววสงสัย‘คลับหรูขนาดนี้ ทำไมโทรทัศน์ถึงแย่ขนาดนี้? ไม่ใช่……โทรทัศน์ยังไม่ได้เปิดเลยนี่นา?’ในเวลาเดียวกัน หลินชีเยี่ยและสมาชิกหน่วยอีกสองคนราวกับนึกอะไรขึ้นได้ พวกเขาผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันทีดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดีเจียงเอ่อร์!พรึ่บ!เกล็ดหิมะในโทรทัศน์หายไป บนหน้าจอปรากฏภาพชายหนุ่มท่าทางสุภาพใส่เสื้อกาวน์สีขาว สวมแว่นตากรอบดำสายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง เห็นคนแปลกหน้าสามคน คือ เว่ยตง อัศวิน และฮารูกิ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยหยุดมองอู๋เซียงหนานครู่หนึ่ง ก็นึกออกว่าเขาเป็นใคร สุดท้ายเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยและอีกสองคน มุมปากก็ยกขึ้นแย้มยิ้มโดยไม่รู้ตัว[ในที่สุด……ก็หาพวกนายเจอแล้ว]อันชิงอวี๋!แม้ว่าหลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนจะรู้ผ่านทางโทรศัพท์ว่าอันชิงอวี๋จะมาหาพวกเขาเอง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นวิธีนี้ เขายิ้มพลางกล่าวว่า“ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกนายสองคนน่าจะอยู่ด้วยกัน”[ก็ตอนนั้นฉันถูกซัดขึ้นฝั่งพร้อมโลงศพ เจียงเอ่อร์ก็เลยอยู่กับฉันตลอด] อันชิงอวี๋ยิ้มเล็กน้อย [ขอบคุณเธอมากฉันถึงทำอะไรได้บ้าง]“ทำไมไม่มาฮอกไกโด? เฉาเยวียนน่าจะบอกตำแหน่งของพวกเราแล้วนี่” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย[ตอนนี้ฉันอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างพิเศษ ไม่สามารถออกไปไหนได้ตามใจชอบ]“พิเศษ? นายอยู่ที่ไหน?”อันชิงอวี๋ไม่ต
