เบาๆ “ขอกอดอีกสักพัก……”หลินชีเยี่ยรู้สึกงุนงง แต่ก็ไม่ได้ผลักเจียหลานออก เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาใต้หน้ากากฉายแววอ่อนโยนอู๋เซียงหนานและอัศวินที่จัดการปีศาจตัวอื่นๆ เสร็จแล้วเดินเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” อู๋เซียงหนานอดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อเห็นเจียหลานกอดหลินชีเยี่ยไว้แน่นเจียหลานยังคงไม่ยอมปล่อยมือหลินชีเยี่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาเกาศีรษะแล้วถอดหน้ากากซุนหงอคงออก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “รองหัวหน้าไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”“หลินชีเยี่ย?!”อู๋เซียงหนานตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย จากนั้นก็พูดอย่างประหลาดใจ “เป็นนายนี่เอง… เอ่อ ไม่สิ ตอนนี้ไม่ควรเรียกนายว่าหลินชีเยี่ยแล้ว ควรเรียกว่าหัวหน้าหลินสินะ”หลินชีเยี่ยในตอนนี้ ไม่ใช่สมาชิกใหม่ของหน่วย 136 แห่งเมืองชางหนานอีกต่อไป เขาคือหัวหน้าหน่วยรบพิเศษที่ห้า เป็นผู้นำรุ่นใหม่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีที่แบกรับภารกิจที่สำคัญหลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ “รองหัวหน้าครับ เรียกผมว่าหลินชีเยี่ยเหมือนเดิมก็ได้ ต่อหน้าคุณ ผมไม่กล้าเรียกตัวเองว่าหัวหน้าหรอก……”ในใจของหลินชีเยี่ย คนที่สมควรได้รับการเรียกว่า ‘หัวหน้า’ จากอู๋เซียงหนาน มีเพียงเฉินมู่เหยี่ย หัวหน้าหน่วย136 คนเดิมเท่านั้นหากไม่มีเฉินมู่เหยี่ย ก็คงไม่มีหลินชีเยี่ยในวันนี้อู๋เซียงหนานเพ่งพินิจเด็กหนุ่มเป็นเวลานาน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชื่นชม เขาตบไ
