จหายวาบ เขาหันไปมองอีกด้านหนึ่งตอนนี้ หลินชีเยี่ยได้วาบไปอยู่ด้านหลังของโรคุชินบุแล้ว ต่อยทำลายกำแพงที่แตกร้าวนั้น ท่ามกลางเศษหินที่กระเด็นกระดอน พลังจิตของเขาล็อกเป้าหมายไปที่เหรียญ 50 เยนที่ลอยอยู่ในนั้น คว้ามันไว้ในมือ แล้วหันกลับมาเป็นเงาสีดำพุ่งเข้าหาฮารูกิและเว่ยตงโรคุชินบุราวกับรู้สึกถึงบางอย่าง หันเป้าหมายมาที่หลินชีเยี่ยที่กำลังวาบไปมาท่ามกลางใยแมงมุมที่หนาแน่นแล้วส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธอีกครั้ง!เมื่อหลินชีเยี่ยเห็นใยแมงมุมนับร้อยนับพันเส้นพุ่งเข้าใส่ตัวเอง ดวงตาของหลินชีเยี่ยก็หรี่ลงเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปกดลงบนอากาศว่างเปล่า วงเวทย์วงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเมื่อแสงเวทมนตร์จางหายไป ดาบยาวสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งก็ถูกเขาถือไว้ในมืออย่างเงียบๆมันคือดาบมากาตสึเล่มที่สี่ [อาเมะคูซูเระ] ที่เพิ่งถูกพลังลึกลับบางอย่างชิงไปเมื่อครู่นี้นั่นเอง![เวทย์อัญเชิญ]ร่างของหลินชีเยี่ยเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วระหว่างใยแมงมุม มือขวาของเขาจับที่ด้ามดาบที่เอว แล้วออกแรงชักมันออกจากฝักทันที!“ถึงตาผมแล้ว……” หลินชีเยี่ยพึมพำขณะถือ [อาเมะคูซูเระ] “[ม่านฟ้ามังกรวารี]!”แสงดาบสีน้ำเงินเข้มผสมกับสายฝนมากมายที่ม้วนตัว ทะลวงผ่านใยแมงมุมทั้งหมดรอบตัวหลินชีเยี่ยในชั่วพริบตา หยดน้ำกลายเป็นมังกร ฟันเปิดเส้นทางแห่งไอน้ำออกมาอย่างรุนแรง!
