ตูม ตูม ตูม!!!เปลวไฟพิกเซลระเบิดขึ้นติดต่อกัน กลืนกินร่างของสิ่งลี้ลับหลายตัวจนมิด แตกสลายเป็นพิกเซลกระจายไปทั่วฟ้าในแสงไฟ แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลินชีเยี่ยมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ด้วยพลังจิต ความระแวดระวังที่มีต่อเว่ยตงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาใช้พลังจิตกวาดมองไปด้านหน้า ยืนยันตำแหน่งของสิ่งลี้ลับหลายตัวที่ทะลุออกมาจากกำแพง จากนั้นก็เลือกเส้นทางที่ดีที่สุดในการทะลวงผ่าน หลบเลี่ยงการล้อมโจมตีของพวกมัน“นายไม่รู้เบาะแสอะไรอีกจริงๆ เหรอ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว “พวกนี้มีจำนวนมากเกินไปแล้ว ถ้าหาทางออกไม่เจอ เราคงถูกรุมจนตายในไม่ช้า”“เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ……” เว่ยตงยิ้มขมขื่น “ฉันรู้แค่ว่าศาลเจ้านี้เป็นสถานที่บูชาปีศาจ รูปปั้นหินพวกนั้นเป็นสิ่งลี้ลับท้องถิ่นของญี่ปุ่น แต่ตอนแรกฉันคิดว่าพวกมันเป็นแค่รูปปั้นหินธรรมดา ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะฟื้นคืนชีพได้”สิ่งลี้ลับท้องถิ่นของญี่ปุ่น?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดเว่ยตงได้ศึกษาเรื่องนี้มาก่อนที่จะดำเนินแผนการทำลายแวดวงผู้เลื่อมใสของญี่ปุ่น จึงจำได้ว่าพวกนี้เป็นสิ่งลี้ลับท้องถิ่นของญี่ปุ่น ส่วนหลินชีเยี่ยไม่ได้เรียนละเอียดขนาดนั้นในค่ายฝึก จึงไม่ทันสังเกตรายละเอียดเหล่านี้แต่พอได้ยินประโยคนี้ เขาก็ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้“นายรู้จักโรคุชินบุไหม?” หลินชีเยี่ยถาม“รู้สิ ก็เป็นหนึ่งในตำนานปีศาจของญี่ปุ่นเหมือนกัน”ดวงตาของหลินชีเยี่ยเปล่งประกายขึ้น“นายนึกอะไรออก
