ามามิยะ ฮารูกิวางมือบนด้ามดาบ ดวงตาฉายแววจริงจัง แม้เขาจะใช้ดาบมากาตสึไม่ได้ แต่พื้นฐานวิชาดาบของเขายังอยู่ ไม่ถึงกับไร้ความสามารถในการต่อสู้ส่วนเว่ยตงก็หยิบแม็กกระสุนอีกอันออกมาจากกระเป๋า ยัดเข้าไปในปืน ในขณะเดียวกัน มือซ้ายก็ถือระเบิดมือพิกเซล ใช้ฟันกัดสลักนิรภัยออก ถ่มห่วงเหล็กทิ้ง แล้วพูดว่า“นายเปิดทาง พวกเราจะคุ้มกันนาย”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ตกลง”เมื่อสิ้นเสียง ทั้งสามคนหยุดฝีเท้าพร้อมกัน หันกลับไปเผชิญหน้ากับปีศาจญี่ปุ่นสิบกว่าตนที่กำลังคำรามพุ่งเข้ามาเท้าทั้งสองข้างเหยียบพื้นอย่างแรง ร่างกายพุ่งทะยานออกมาดุจลูกธนู!หลินชีเยี่ยขว้างดาบในมือขวาออกไป ฟันใส่ปีศาจตนแรกที่นำหน้า พร้อมกันนั้นก็ยื่นมือออกไปในอากาศ วงเวทย์อัญเชิญขนาดมหึมาพลันแผ่ขยายออกมาหลังจากแสงสีขาววาบผ่านไป ร่างเล็กๆ ที่มีผ้าพันแผลเต็มตัวก็ตกลงมาบนไหล่ของหลินชีเยี่ย มันกอดคอเขาไว้พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย“มู่มู่ ได้เวลาทำงานแล้ว”“กรร!”เปรี๊ยะ!ผ้าพันแผลด้านหลังของมู่มู่คลายออกอย่างรวดเร็ว ขีปนาวุธหลายลูกปรากฏขึ้นด้านหลังของมัน เปลวไฟสว่างจ้าพุ่งออกมาจากท้ายจรวด พุ่งไปยังปีศาจสิบกว่าตนที่กำลังรุมเข้ามาในระเบียงทางด้านหลัง“แม่ง!”เว่ยตงเห็นภาพนั้นก็ตาเบิกโพลง สบถคำหยาบออกมาทันที จากนั้นก็รีบเอามือปิดหูตู้ม!ขีปนาวุธสามลูกระเบิดพร้อมกันในพื้นที่คับแคบ แรงระเบิดมหาศาลฉีกห้องรอบข้างที่แน่นขนัดออกเป็นชิ้นๆเปลวเพลิงถาโถมท่วมทับ
