มือนจะมีเพียงสมาคมปีศาจเท่านั้น……แต่เขามั่นใจว่าหลินชีเยี่ยไม่ใช่คนของสมาคมปีศาจ บนฝ่ามือของเขาไม่มีสัญลักษณ์ของหอกพิพากษาและคำสาบานไม่! ไม่ใช่!นอกจากสมาคมปีศาจแล้ว ยังมีอีกหนึ่งทีมที่มีความสามารถเดินทางในหมอกเว่ยตงจำได้ว่าตอนที่เขาฝึกอบรมในสมาคมปีศาจ ประธานเคยบอกว่า หน่วยพิทักษ์ราตรีของต้าเซี่ยมีหน่วยรบพิเศษ 005 ซึ่งทำหน้าที่เดินทางในหมอกและปฏิบัติภารกิจลับ ชื่อของหน่วยนั้นน่าจะเรียกว่า……ฝนสีคราม?แต่ไม่ใช่ว่าฝนสีครามล่มสลายไปนานแล้วหรอกเหรอ?สิ่งที่เว่ยตงไม่เข้าใจมากที่สุดก็คือ ถ้าหลินชีเยี่ยมาจากหมอกจริง ทำไมถึงกลายเป็นเจ้าของดาบมากาตสึได้?ต้องรู้ว่าเจ้าของดาบมากาตสึไม่ใช่ใครก็เป็นได้ การที่วิญญาณดาบมากาตสึจะยอมรับคนต่างแดนเป็นเจ้าของ เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยความสงสัยเต็มหัวใจ เว่ยตงวิ่งมาถึงข้างกายหลินชีเยี่ย อีกฝ่ายมองเขาแวบหนึ่ง กำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็เหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง เด็กหนุ่มรีบชักดาบออกมา ฟันไปยังความว่างเปล่าข้างตัวเคร้ง!!ที่ขอบผนังว่างเปล่า ร่างผอมเล็กถือไม้เท้าสั้นปรากฏตัวขึ้น ดวงตาสีขาวซีดจ้องมองดาบตรงในมือของหลินชีเยี่ยสีหน้าดูเหมือนจะประหลาดใจมันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร่างกายเริ่มเลือนราง แล้วหายไปจากสายตาของเว่ยตงอีกครั้ง“แกหนีไม่พ้นหรอก” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง ก้าวไปข้างหน้า หญ้าสีเขียวสดงอกออกมาจากพื้นดินรอบตัวเขา เติบโตเป็นสนามหญ้าเขียวชอุ่มในพริบ
