่างกันไป เมื่อพลังจิตของหลินชีเยี่ยสัมผัสกับพื้นผิวของรูปปั้น ก็จะถูกปิดกั้นไว้ภายนอก ไม่สามารถเจาะเข้าไปได้แม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยไม่เข้าใจการมีอยู่ของรูปปั้นเหล่านี้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงแต่คิดว่ามันเป็นสัญลักษณ์หรือพิธีกรรมลึกลับบางอย่างเท่านั้นเด็กหนุ่มหาทางออกไม่เจอ จึงได้แต่กลับมาที่กำแพงที่พวกเขามาถึงตอนแรก เอื้อมมือไปแตะผนัง มันแข็งมาก ไม่สามารถทะลุผ่านกลับไปยังเสาโทริอินั้นได้หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น เขารีบเดินไปหน้าเว่ยตง เอาปืนพิกเซลจ่อที่หว่างคิ้วของอีกฝ่ายแล้วพูดเสียงเย็น“ที่นี่คือที่ไหน? ออกไปยังไง?”เว่ยตงถูกปืนจ่อที่หว่างคิ้ว จึงหลับตาลงอย่างจนใจ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน โทริอิแต่ละอันนั้นเชื่อมต่อกับสถานที่ที่ต่างกัน ตอนที่ฉันเข้าไปก่อนหน้านี้ ไม่ได้เดินผ่านโทริอิอันนั้น ที่นี่ฉันก็เพิ่งมาเป็นครั้งแรก จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นาย”หลินชีเยี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ผนังด้านหลังอามามิยะ ฮารูกิพลันแตกออกเป็นรอยแยกแคร๊ก!อามามิยะ ฮารูกิเบิกตากว้าง หันไปมองเส้นผมสีดำที่ยื่นออกมาจากรอยแยกบนผนัง ราวกับงูที่ดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาหา!เส้นผมเหล่านี้เคลื่อนไหวฉับไว ไวจนแม้แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่สามารถรับรู้ถึงการปรากฏตัวของมัน ในขณะที่เส้นผมเหล่านี้พุ่งเข้าหาอามามิยะ ฮารูกิ มือที่วางอยู่บนด้ามดาบก็ออกแรงทันที!ชิ้ง!แสงดาบสีน้ำเงินเข้มวาดผ่านอากาศคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ต้านเส้นผม
