่ยวกรากม้วนตัวออกมา ในพริบตาก็ตัดเส้นผมทั้งหมดตรงหน้าให้ขาดเป็นริ้วๆ ร่วงหล่นลงพื้นอย่างยุ่งเหยิง บิดเบี้ยวราวกับหนอนเมื่อเห็นภาพนี้ เว่ยตงก็ชะงักอยู่กับที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เขาเห็นเพียงหลินชีเยี่ยกระโดดไปอยู่ตรงหน้าอามามิยะ ฮารูกิ มือทั้งสองสะบัดแล้วพลิกออกมาเป็นดาบตรงสองเล่ม จากนั้นก็ฟันเส้นผมนับไม่ถ้วนให้ขาดอย่างง่ายดายในระหว่างกระบวนการนี้ เขาไม่แม้แต่จะชักดาบมากาตสึที่เอวออกมานี่มันเกิดอะไรขึ้น?อีกฝ่ายไม่ใช่เจ้าของดาบมากาตสึหรอกเหรอ? ทำไมถึงไม่ต้องชักดาบมากาตสึออกมา แต่กลับแข็งแกร่งขนาดนี้?!เว่ยตงมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางเส้นผมเกลื่อนกลาด ทอดมองดาบตรงสองเล่มในมือของอีกฝ่าย คิ้วขมวดเล็กน้อยเขารู้สึกทันทีว่า ดาบแบบนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง……“รูปปั้นหิน?”หลินชีเยี่ยกำดาบคู่ไว้ ดวงตาจ้องมองกำแพงที่เส้นผมยืดออกมา ท่ามกลางเศษหินและอิฐ รูปปั้นผีสาวสีดำกำลังละลายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟื้นคืนสู่ร่างเดิม และเส้นผมจำนวนมากนั้นก็มาจากผมของเธอหลินชีเยี่ยราวกับตระหนักถึงบางสิ่ง หันกลับไปมองรอบๆ อย่างรวดเร็วแคร๊ก แคร๊ก แคร๊ก!เสียงกำแพงแตกดังมาจากรอบด้าน รอยแตกขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้างแผ่ขยายไปทั่วผนังบางส่วน บนผิวกำแพงบางแห่งมีมือ ครึ่งศีรษะ หรือเล็บยาวโผล่ออกมา เสียงคำรามดังก้องไปทั่วพื้นที่นี้ ทำให้ขนหัวลุก ราวกับมีปีศาจนับไม่ถ้วนกำลังจะทะลวงกำแพงออกมารูปปั้นหินที่ถูกฝังไว้ในกำแพงเริ่มมีชี
