ลังห้อยมากาทามะ ดูสง่างามอย่างยิ่งมือซ้ายของเทพเจ้าเงื้อขึ้นเหมือนกำลังถือบางสิ่ง แต่ฝ่ามือกลับว่างเปล่า ส่วนกลางฝ่ามือขวามีลูกบอลสีเงินลอยอยู่ เปล่งแสงน่าพิศวงในศาลเจ้าที่มืดสนิท หมุนวนไปมาราวกับมีชีวิตทันทีที่อู๋เซียงหนานและอัศวินเห็นลูกบอลสีเงินนั้น พวกเขาก็จ้องมองมันอย่างไม่ละสายตา ไม่รู้ทำไมถึงละสายตาไม่ได้ ความปรารถนาที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นในใจ มันเป็นสัญชาตญาณที่ดั้งเดิมยิ่งกว่าการอยู่รอดและการสืบพันธุ์ เป็นความปรารถนาของสิ่งมีชีวิตที่ต้องการวิวัฒนาการและหลุดพ้นจากพันธนาการของร่างกาย!ในส่วนลึกของจิตใจ พวกเขาถูกบังคับให้คิดอย่างแรงกล้าว่าจะต้องได้ลูกบอลสีเงินนั้นมา!พวกเขายื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว หมายจะคว้าลูกบอลสีเงินนั้นไว้ในมือ……ในตอนนั้นเอง มือขาวเนียนคู่หนึ่งก็คว้าข้อมือของคนทั้งสองไว้พร้อมกันเจียหลานในชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสอง จับข้อมือของพวกเขาไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจัง “ห้ามแตะต้องสิ่งนี้!”เมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาที่มืดมัวของอู๋เซียงหนานและอัศวินก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง พวกเขาไม่สามารถควบคุมความปรารถนาในใจได้ ฝ่ามือของพวกเขายังคงใช้กำลังกับเจียหลานโดยไม่รู้ตัว พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการควบคุมของเธอ เพื่อที่จะคว้าลูกบอลสีเงินนั้นอู๋เซียงหนานยังพอไหว เจียหลานใช้มือเดียวก็สามารถควบคุมเขาได้ แต่พละกำลังของอัศวินนั้นแข็งแกร่งเกินไปในฐานะอัศวินบั
