บนกำแพงก็ยิ่งเข้มขึ้น อุณหภูมิก็ลดลงฮวบฮาบการเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดนี้ไม่อาจหลุดรอดสายตาของทั้งสามคนไปได้ อู๋เซียงหนานหยุดเดิน เขาขมวดคิ้วมองกำแพงรอบๆ “ที่นี่ไม่ชอบมาพากล……”เจียหลานเงยหน้าขึ้น สูดดมอากาศ มือกำกล่องดำแน่นโดยไม่รู้ตัว“เป็นกลิ่นของสิ่งลี้ลับ” เจียหลานพูดอย่างมั่นใจ “แรงมาก และไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่ว่า……กลิ่นดูเหมือนจะแตกต่างจากสิ่งลี้ลับทั่วไปนะ?”สองปีที่ผ่านมาของการใช้ชีวิตเร่ร่อน เจียหลานต่อสู้กับสิ่งลี้ลับมาแล้วนับไม่ถ้วน แค่กลิ่นเพียงเล็กน้อยในอากาศเธอก็สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ตำแหน่งคร่าวๆ ของสิ่งลี้ลับ และแม้กระทั่งความแข็งแกร่งได้อย่างแม่นยำ“ไม่ถูกนะ?” ความสงสัยในดวงตาของอัศวินยิ่งลึกล้ำขึ้น “แวดวงผู้เลื่อมใสถูกสร้างโดยเหล่าเทพ จะมีสิ่งลี้ลับอยู่ได้ยังไง? พวกมันไม่สามารถเข้าสู่แวดวงผู้เลื่อมใสได้นี่……หรือว่าที่นี่ยังไม่ใช่แวดวงผู้เลื่อมใส?”อัศวินลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไป กำมือในอากาศ คลื่นสีขาวม่วนตัวในฝ่ามือของเขา เขาขมวดคิ้วทันที“ใช้ผนึกต้องห้ามได้ตามปกติ จริงๆ แล้วที่นี่ไม่ใช่แวดวงผู้เลื่อมใสงั้นเหรอ?” เขาครุ่นคิดสักครู่ ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง “ฉันเข้าใจแล้ว ตอนนี้พวกเรายังอยู่ในช่องว่าง”“ยังอยู่ในช่องว่างเหรอ?” เจียหลานถามอย่างสงสัย “พวกเราไม่ได้ผ่านช่องว่างมาแล้วหรอกเหรอ?”“ช่องโหว่ของแต่ละแวดวงผู้เลื่อมใสมีขนาดไม่เท่ากัน โดยทั่วไปแล้
