ังอันกว้างใหญ่ของศาลเจ้าบนซากปรักหักพังนี้ ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรูปปั้นหินสีดำมากมาย รูปปั้นเหล่านี้ส่วนใหญ่มีรูปร่างประหลาดมีทั้งหญิงผมยาวที่มีปากสองปาก เด็กชายตัวเตี้ยอัปลักษณ์ที่มีใบบัวสีเขียวบนหัว เด็กหนุ่มน่าขนลุกที่มีเขาบนศีรษะ สาวงามผมยาวสีฟ้าอ่อน……รูปปั้นเหล่านี้เต็มไปด้วยรอยแตกและตะไคร่น้ำ ตั้งเอียงอยู่บนซากปรักหักพัง ใบหน้าแข็งทื่อและน่าขนลุกท่าทางก็ไม่สอดคล้องกัน การเห็นรูปปั้นเหล่านี้ตั้งอยู่ด้วยกัน ทำให้รู้สึกหนาวสั่นอย่างประหลาด“รูปปั้นหินเหรอ?” อัศวินเดินตามหลังเจียหลานมาถึงซากปรักหักพังนี้ เชามองไปรอบๆ เลียริมฝีปากราวกับไม่อาจระงับสัญชาตญาณในการทำลายศาลเจ้าที่ฝังอยู่ในกระดูกของสมาคมปีศาจ “นี่คือเทพที่ศาลเจ้านี้บูชาเหรอ?”“ไม่ใช่” อู๋เซียงหนานเดินไปที่หน้ารูปปั้นเด็กหนุ่ม สังเกตอย่างละเอียดครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “พวกนี้ไม่ใช่รูปปั้นเทพเจ้า… พวกนี้คือรูปปั้นปีศาจ”เขาลุกขึ้นยืน สีหน้าหม่นหมองอย่างยิ่ง “จากรูปลักษณ์ภายนอก รูปปั้นนี้ดูคล้ายกับซาชิกิวาราชิในตำนานผีญี่ปุ่นส่วนสาวผมยาวสีฟ้าอ่อนข้างๆ น่าจะเป็นยูกิอนนะ เด็กชายด้านหลังน่าจะเป็นกัปปะ… ศาลเจ้านี้ไม่ได้บูชาเทพเจ้าญี่ปุ่นแต่บูชาปีศาจญี่ปุ่น”“ศาลเจ้าที่บูชาปีศาจเหรอ?” อัศวินงุนงงอย่างมาก “ทำไมถึงมีสิ่งแบบนี้อยู่ล่ะ? ใครเป็นคนสร้างรูปปั้นพวกนี้?”“ไม่ใช่ใครสร้าง”เจียหลานที่ยืนเงียบอยู่หน้ารูปปั้นยูกิอนนะพูด
