น้ากลับไปยังชายฝั่งที่จอดเรือเอาไว้ แล้วออกเดินทางสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ตามพิกัดที่ปรากฏบนแผนที่เรือแล่นฝ่าคลื่นลมแรง ค่อยๆ เข้าใกล้ตำแหน่งที่จุดแดงกะพริบ อัศวินยืนอยู่หน้าเรือมองไปข้างหน้า เมื่อยืนยันว่ามาถึงที่หมายแล้วจึงเก็บอุปกรณ์แล้วพูดกับเจียหลานและอู๋เซียงหนานที่อยู่ด้านหลังอย่างจริงจังว่า“พวกนายไม่เคยมีประสบการณ์เข้าสู่ ‘แวดวงผู้เลื่อมใส’ มาก่อน มีหลายจุดที่ต้องระวัง ฉันจะบอกพวกคุณล่วงหน้า”เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ“ประการแรก ‘แวดวงผู้เลื่อมใส’ โดยธรรมชาติแล้วเป็นพื้นที่หรือเครื่องรางสวรรค์ที่ใช้เลี้ยงดูมนุษย์ในอาณาจักรเทพ นั่นหมายความว่ามันอาจอยู่ภายใต้การสอดส่องของเทพเจ้าบางองค์ หรือวิญญาณของเครื่องรางสวรรค์เมื่อเข้าไปแล้วมีโอกาสสูงที่จะไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้ เพราะหากใช้ผนึกต้องห้ามจนทำให้เกิดการสั่นสะเทือนของพลัง อาจถูกเทพเจ้าหรือวิญญาณลบล้างได้ แน่นอนถ้าเป็นผนึกต้องห้ามติดตัวที่ไม่ก่อให้เกิดการผันผวนของพลังก็สามารถใช้ได้ตามปกติ”พลัง [อมตะ] ของเจียหลานและ [นักร่ายรำยามราตรี] ของหลินชีเยี่ย มีลักษณะคล้ายกัน ทั้งคู่เป็นผนึกต้องห้ามแบบติดตัวที่ส่งผลต่อตัวเอง จึงไม่น่าจะดึงดูดความสนใจของเทพเจ้าหรือวิญญาณเครื่องรางสวรรค์แต่อู๋เซียงหนานกลับลังเลเล็กน้อยผนึกต้องห้ามของเขาคือ [คืนชีพ] ลำดับที่ 233 โดยธรรมชาติแล้วเป็นการฟื้นคืนชีพอีกครั้งหลังจากตายด้วยการใช้ผนึกต้องห้
