เจียหลานเดินมาหยุดที่หน้าร้าน เธอเอื้อมมือผลักประตูเหล็กที่ขึ้นสนิมผุกร่อนเข้าไปด้านใน ทันใดนั้น ประตูก็พังลง ม้วนตัวกลายเป็นเศษเหล็กกองอยู่กับพื้นพร้อมกับฝุ่นผงฟุ้งกระจายแสงสลัวเล็ดลอดผ่านช่องว่างเข้าไปในร้าน ใต้ฝุ่นหนาทึบยังพอเห็นเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ วางระเกะระกะอยู่ภายในทว่าทุกชิ้นล้วนแต่ชำรุดผุพัง หลังเคาน์เตอร์ที่ผุกร่อนมีม่านประตูปิดอยู่ ร้านทั้งร้านว่างเปล่าไร้ผู้คนทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นล้วนผ่านประสบการณ์การเดินทางในหมอกมาอย่างโชกโชน พวกเขาจึงไม่ได้แสดงความแปลกใจกับสภาพเบื้องหน้าแม้แต่น้อย ช่วงเวลาอันยาวนานบวกกับการกัดกร่อนของหมอกทำให้อาคารเหล่านี้สูญเสียโครงสร้างดั้งเดิมไปนานแล้ว กลายเป็นอาคารร้างที่พร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ“หลินชีเยี่ยกับคนอื่นๆ อาศัยอยู่ในสภาพแบบนี้จริงๆ เหรอ?” เจียหลานยืนอยู่ที่ประตูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“ไม่ใช่หรอกหลินชีเยี่ยกับคนอื่นๆ ผ่านการฝึกฝนในค่าย พวกเขารู้ดีว่าที่นี่คือประเทศญี่ปุ่นถ้ามาถึงที่นี่พวกเขาย่อมต้องวางแผนและหาทางข้ามทะเลกลับไปที่ต้าเซี่ยอย่างแน่นอน” อู๋เซียงหนานอธิบาย “แต่นี่ผ่านมาสองปีแล้ว พวกเขายังไม่กลับมา ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะถูกดึงเข้าไปใน ‘แวดวงผู้เลื่อมใส’ แล้วล่ะ”“ที่นี่ไม่ใช่ ‘แวดวงผู้เลื่อมใส’ งั้นเหรอ?”“ไม่ใช่ ที่นี่เป็นแค่ประเทศญี่ปุ่นที่ถูกหมอกปกคลุมเท่านั้น” อัศวินพูดเสริม“แบบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์จะสามาร
