ภายในห้องพักของโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่น หลินชีเยี่ยฮารูกิ โชตะ และจิ้งจอกสาวนั่งล้อมรอบโต๊ะสี่เหลี่ยม ผิวน้ำในถ้วยชาตรงหน้าสะท้อนไอร้อนที่ลอยขึ้นมา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาอบอวลไปทั่วห้อง“พวกนายจะเข้าไปในโบราณสถานในวันมะรืน ดังนั้นรวมกับวันนี้ พวกเรามีโอกาสทำนายทั้งหมดสามครั้ง……”โชตะกล่าวพลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด หลังจากฟังแผนของฮารูกิจบ“พูดให้ถูกคือหกครั้งต่างหาก” อามามิยะเสริมโชตะชะงักไป“หกครั้งมาจากไหน”“นอกจากนายแล้ว ชีเยี่ยก็สามารถชักดาบ [ทาเคฮิเมะ] ออกมาได้ พวกนายทั้งสองคนมีโอกาสทำนายคนละสามครั้ง รวมกันก็เป็นหกครั้ง”“หา?” โชตะมองหลินชีเยี่ยอย่างประหลาดใจ “คุณไม่ใช่เจ้าของดาบมากาตสึนี่ ทำไมถึง… คุณมีโลหิตราชันเหรอ? หรือว่าคุณเป็นลูกของยูริ โคกูเท็ตสึ?”“……ผมมีโลหิตราชัน แต่ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับยูริ โคกูเท็ตสึ” หลินชีเยี่ยกล่าวพลางกระตุกมุมปาก“น่าแปลกใจที่อามิยะบอกให้ผมเอาดาบ [ทาเคฮิเมะ] มาด้วยตัวเอง แบบนี้จำนวนครั้งในการทำนายก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจริงๆ” โชตะมองจิ้งจอกสาวข้างกาย แล้วถอนหายใจ “แต่ว่า ถ้าอยากได้คำทำนาย ก่อนอื่นต้องชนะเธอในเกมก่อน ไม่อย่างนั้นจะโดนลงโทษ……” โชตะพูดได้เพียงเท่านั้นก็หยุดลงกลางคันเขาดูเหมือนนึกขึ้นได้อย่างกระทันหัน มองจิ้งจอกสาวแล้วหันไปมองหลินชีเยี่ย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ“มีอะไรรึเปล่า” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามอย่างสงสัย “เมื่อกี้อามิยะบอกว่าต้องชนะ [ทาเคฮิเมะ
