เมื่อทั้งสองคนลงมาจากภูเขา ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว“เมื่อไหร่จะออกเดินทาง” หลินชีเยี่ยถาม“พรุ่งนี้” อามามิยะ ฮารูกิดูเหมือนจะมีแผนอยู่แล้ว “พวกเราต้องใช้เวลาหนึ่งวันเพื่อเตรียมของที่จำเป็นสำหรับการเข้าไปในโบราณสถาน เช่น ชุดดำน้ำ ถังออกซิเจน……เนื่องจากมีคำสั่งห้ามออกทะเล สิ่งของเหล่านี้จึงเป็นสิ่งต้องห้ามโดยสิ้นเชิง การซื้อผ่านช่องทางพิเศษจะใช้เวลาพอสมควร”หลินชีเยี่ยพยักหน้า เขาทราบถึงการมีอยู่ของคำสั่งห้ามออกทะเล ก่อนหน้านี้ยูรินะเคยพูดถึงมันกับเขา ทว่าในใจยังมีความสงสัยอยู่บ้าง“ทำไมถึงออกคำสั่งห้ามออกทะเล อีกฝั่งของทะเลมีอะไร คุณเคยไปมาหรือเปล่า”“ไม่เคย เรือเป็นเป้าที่ใหญ่เกินไป ทันทีที่ออกทะเลก็จะถูกพบและถูกทำลาย อุปกรณ์ดำน้ำก็ไม่สามารถทนได้นานเกินไป……การจะไปถึงอีกฝั่งของทะเลไม่ใช่เรื่องง่าย” อามามิยะ ฮารูกิหยุดคิดสักครู่ แล้วเสริมอีกประโยค“บางทียูริ โคกูเท็ตสึอาจเคยไปมาแล้ว ด้วย [ชิสึรุ] เขาสามารถบินข้ามทะเลนี้ไปได้โดยตรง”“เขาเคยพูดอะไรบ้างไหม”“ไม่เคยเลย……”หลินชีเยี่ยรู้สึกหมดหนทาง เขาตัดสินใจว่า เมื่อเจอยูรินะอีกครั้ง จะต้องยืม [ชิสึรุ] จากเธอมาใช้ แล้วบินไปดูอีกฝากของทะเลว่ามีอะไรอยู่ที่นั่นกันแน่เขารู้สึกว่า เบื้องหลังเรื่องนี้ซ่อนความลับบางอย่างของประเทศนี้อยู่“แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกัน”“ไปรับคนๆ หนึ่ง”“มีคนอื่นจะไปโบราณสถานกับพวกเราด้วยเหรอ” หลินชีเยี่ยรู้สึกแปลกใจ“ไม่ใช่ เขาไ
