“วิญญาณดาบงั้นเหรอ?” ฟุรุฮาระ โยชิกิเอ่ยอย่างขบขัน “ถ้าฉันสามารถใส่วิญญาณดาบให้กับดาบเล่มนี้ได้ มันจะต่างอะไรกับการสร้างดาบมากาตสึเล่มใหม่ขึ้นมาล่ะ?”“นี่ไม่ใช่ความฝันของคุณมาตลอดหรอกเหรอ?” อามามิยะ ฮารูกิทักท้วงอีกฝ่ายส่ายหัว “ตอนนั้น เทพโอคุนินูชิใช้พลังทั้งหมดของเหล่าเทพคุนิสึคามิเพื่อสร้างดาบมากาตสึทั้งเก้าเล่ม แต่ตอนนี้ แค่ช่างตีดาบที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาอย่างฉัน จะสร้างดาบมากาตสึได้ง่ายๆ แบบนั้นเลยงั้นเหรอ? พวกนายคิดว่าดาบมากาตสึเป็นอะไรกัน?”“ตอนที่เทพโอคุนินูชิสร้างดาบ พลังส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการตีดาบและคุณสมบัติพิเศษ อย่างเช่น ฝนของ [อาเมะคูซูเระ] นกกระเรียนกระดาษของ [ชิสึรุ] เงาที่ทอดยาวออกไปไกลของ [โคกุโจ]……แต่ตอนนี้ คุณสามารถข้ามขั้นตอนนั้นไปได้เลย”อามามิยะ ฮารูกิชี้ไปที่ [จั่นไป๋] สองท่อนแล้วพูดว่า “ดาบเล่มนี้ถูกตีเสร็จแล้ว และมีคุณสมบัติพิเศษของตัวเองไม่ว่าจะเป็นวัสดุหรือความสามารถ มันล้วนเป็นส่วนหนึ่งของดาบมากาตสึ สิ่งที่มันขาดก็คือวิญญาณดาบเท่านั้น ถ้าสามารถใส่วิญญาณดาบให้มันได้ มันก็จะกลายเป็นดาบมากาตสึเล่มที่สิบของโลกใบนี้”“นายคิดว่าวิญญาณดาบเป็นอะไร? ผักกาดขาวที่จะให้ก็ให้ได้เลยงั้นเหรอ?” ฟุรุฮาระ โยชิกิพูดอย่างจริงจัง“การเป็นวิญญาณดาบมีเงื่อนไขที่เข้มงวดมาก” เขากล่าวต่อ “หนึ่ง วิญญาณต้องไม่ห่างจากร่างกายนานเกินไปหากสูญเสียพลังวิญญาณไป มันจะไม่สมบูรณ์อีกต่อไป ความสมบ
