างพวกเขาจะเข้าไปยุ่งได้ ให้พวกเขากลับมารายงานตัวทันที”“รับทราบ” เจียหลานแทบรอไม่ไหวที่จะออกเดินทาง“แต่ว่า……ผู้บัญชาการจั่ว” อู๋เซียงหนานเอ่ยอย่างลังเล “ป้ายโลหะมีแค่ชิ้นเดียว พวกเราสองคนจะเดินทางในหมอกได้ยังไง?”จั่วชิงพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง เธอ……ไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนั้น”…ญี่ปุ่นฮอกไกโดสองร่างยืนอยู่ข้างรถไฟชินคันเซ็น จ้องมองเมืองที่อยู่ตรงหน้าและผืนมหาสมุทรสีฟ้าครามสุดลูกหูลูกตา“สภาพแวดล้อมที่นี่ก็ไม่เลวนะ” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้น“อืม” อามามิยะ ฮารูกิพยักหน้าเบาๆ “ฮอกไกโดเป็นสถานที่ที่สวยงามและเงียบสงบ อยู่ที่นี่คุณจะได้ใคร่ครวญถึง……”ตู้ม!!ก่อนที่อามามิยะ ฮารูกิจะพูดจบ เสียงระเบิดอันดังกึกก้องก็ดังมาแต่ไกล พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีหน้าของอามามิยะ ฮารูกิพลันแข็งค้างหลินชีเยี่ยมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน “ใคร่ครวญอะไร? ชีวิตหรือความตาย?”“ผมบอกแล้วไงว่า ช่วงนี้ฮอกไกโดไม่ค่อยสงบ เมื่อก่อนที่นี่ไม่ใช่แบบนี้” อามามิยะ ฮารูกิยักไหล่“เหมือนจะเป็นศาลเจ้าที่ระเบิด” หลินชีเยี่ยเพ่งมอง “ดูท่าจะใหญ่โตเอาเรื่องเลยนะ”“ไม่เกี่ยวกับพวกเรา เป้าหมายของพวกเราคือมาซ่อมดาบ ไม่ใช่มาสอดรู้สอดเห็น” อามามิยะ ฮารูกิพูดอย่างใจเย็น “ไปกันเถอะ เรียกรถแท็กซี่กัน”หลินชีเยี่ยกำลังจะก้าวเท้าออกไป แต่เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก จึงหันกลับมามองประตูบานเลื่อนกระจกด้านหลัง กระจกสะท้อนเงา
