้นเรื่อยๆสถานการณ์เริ่มเลวร้ายถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินสามนาที เขาจะต้องตายด้วยน้ำมือของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสาม หรือไม่ก็ป่วยตายหรือไม่ก็ถูกคุกของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์หมายเลข 1 ขังไว้ แล้วก็ตายอยู่ในนั้น……ยูริ โคกูเท็ตสึสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กัดลิ้นตัวเองอย่างแรง รสชาติคาวแผ่ซ่านในปาก สติที่พร่ามัวของเขาก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้งเขาจะล้มลงตรงนี้ไม่ได้……เขาฟันดาบออกไป บีบให้ผู้ส่งสารชุดขาวต้องกระโดดหลบ สายตาจ้องมองไปยังจานบินสีเงินที่ลอยอยู่ในระยะไกล คราวนี้ เขาเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากขอบจาน ก่อนจะทิ้งตัวดิ่งลงไปสู่เบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ยูริ โคกูเท็ตสึเบิกตากว้างขึ้น จิตใจพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นเจ้าหนูนั่นทำสำเร็จแล้วงั้นเหรอ?!เพียงเสี้ยววินาทีที่เผลอเสียสมาธิ ทำให้เขาถูกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าโจมตีอย่างเต็มกำลัง เลือดสีแดงสดพุ่งกระเซ็นออกมาจากปากแผล ถึงแม้จะบาดเจ็บ แต่มุมปากของเขากลับยกขึ้นด้วยความยินดีเขาเก็บ [โคกุโจ] เข้าฝักอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักดาบ [ชิสึรุ] และ [ฮิโตมิ] ออกมา ร่างของเขากลายเป็นนกกระเรียนสีขาว พริบตานั้น ทั้งร่างก็พลันสลายหายไปในอากาศ…“ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงแล้ว”
