้องนี้ ถูกพวกเขาทำการทดลองเหมือนหนูทดลอง คุณไม่โหยหาอิสรภาพเหรอ?”“แต่ถ้าออกไปจากที่นี่ ผมก็จะเล่นเกมไม่ได้แล้ว”“……?”ยูริ ทากิชิโระชำเลืองมองเขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา ผมสีขาวยาวลากพื้นเหมือนผ้าไหมที่เคลื่อนไหวไปตามฝีเท้าของเขา ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าตู้ไม้ใต้โทรทัศน์เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก เผยให้เห็นตลับเกมมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน กองพะเนินเป็นภูเขาลูกเล็ก ทำให้ตาลายไปหมด“พวกนี้คือสมบัติของผม” ยูริ ทากิชิโระหันมาสบตากับอันชิงอวี๋ ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “ที่นี่ ผมมีเกมมากมายให้เล่น แต่ถ้าออกไปข้างนอก ที่ไหนจะมีเกมมากมายขนาดนี้? นี่เป็นของหายากและมีค่ามากใช่ไหม? ผมแค่ต้องให้ความร่วมมือกับพวกเขาในการฉีดยาบางอย่างทุกวัน ก็สามารถเล่นได้ไม่จำกัด……นี่ไม่ใช่ความสุขหรอกเหรอ?”อันชิงอวี๋มองอีกฝ่ายอย่างเหม่อ กว่าจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเขาคิดมาตลอดว่า ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์สามารถควบคุมยูริ ทากิชิโระไว้ที่นี่ได้ด้วยวิธีการควบคุมระดับสูงบางอย่างแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า……มันจะเป็นแค่เกม?แถมยังเป็นเกมที่ล้าสมัยไปแล้วเมื่อสองถึงสามสิบปีก่อน!นี่มันหลอกเด็กชัดๆ!พอคิดดูดีๆ ถึงแม้ยูริ ทากิชิโระจะดูตัวโตแล้ว แต่อายุจิตใจก็แค่สิบสามปี……อีกทั้งยังเติบโตขึ้นที่นี่ตั้งแต่เด็ก ถ้าผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์หลอกเขาในเรื่องนี้ เขาก็คงไม่รู้ตัวอันชิงอวี๋มองอีกฝ่ายอย่างซับซ้อน เดินไปที่ ‘สมบัติ’ กองนั้น แ
