เปรี้ยง!สายฟ้าฟาดผ่าเมฆครึ้มบนท้องฟ้า วิ่งวนรอบจานบินสีเงิน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะเทือนแผ่นดินทำให้ผู้คนตื่นตระหนกคนสัญจรบนท้องถนนต่างก็ร้องเสียงหลง วิ่งหนีชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ริมถนนอย่างไม่คิดชีวิตจาก เพียงพริบตาเดียว บนถนนที่เคยพลุกพล่านก็ไร้เงาผู้คนเสาไฟเหนือศีรษะของยูริ โคกูเท็ตสึกะพริบไม่กี่ครั้ง ก่อนจะดับวูบลงเขายืนนิ่งอยู่ในเงามืด เงยหน้ามองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือมนุษย์ ดวงตาฉายจิตสังหารออกมาอย่างชัดเจนมือซ้ายแตะที่ด้ามดาบสีน้ำเงินเข้ม ใบดาบอันแวววาวถูกชักออกจากฝักเปรี้ยง!เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องอีกครั้งท่ามกลางกลุ่มเมฆ สายฝนโหมกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า กระแสลมหนาวพัดผ่านตึกสูงตระหง่าน ม่านฝนปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองฝนเทกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว!ดาบมากาตสึเล่มที่สี่ [อาเมะคูซูเระ]น้ำฝนชะล้างความร้อนอบอ้าวบนท้องถนนจนกลายเป็นสายธารเล็กๆ ไหลผ่านรองเท้าหนังของยูริ โคกูเท็ตสึเสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนท่ามกลางม่านฝน รถตำรวจติดอาวุธหลายคันแล่นมาจากปลายถนน ก่อนจะเบรกตรงหน้าเขา รถตำรวจล้อมรอบชายผู้ถือดาบสี่เล่มไว้ที่มุมถนน ตำรวจติดอาวุธครบมือทยอยลงจากรถ พวกเขายืนประจันหน้ากับชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่ยูริ โคกูเท็ตสึ“ยูริ โคกูเท็ตสึ! พวกเราคือตำรวจนครบาลโตเกียว……”เสียงตะโกนของตำรวจดังก้องไปทั่วบริเวณ กลบเสียงฟ้าร้องและเสียงไซเรนรถตำรวจ ปืนพกห
