สั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจหยดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา เมฆดำค่อยๆ ปกคลุมท้องฟ้า แม้จะเป็นเพียงช่วงบ่าย แต่ก็แทบไม่รู้สึกถึงแสงแดดแล้วถึงอย่างนั้น เสียงอึกทึกและเสียงหัวเราะในสวนสนุกก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง นักท่องเที่ยวพากันกางร่ม เดินไปต่อแถวที่เครื่องเล่นต่างๆ ขบวนรถการ์ตูนของสวนสนุก บรรเลงเพลงสนุกสนาน ค่อยๆ เคลื่อนไปตามถนนทีละน้อยเมื่อมาถึงประตูใหญ่ของสวนสนุก ยูรินะก็หยุดเดินกะทันหัน“เป็นอะไรไป ยูรินะจัง?” ลุงเคียวซูเกะหันมาถามเด็กหญิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลออย่างห้ามไม่อยู่ ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเทา ก่อนจะย่อตัวลงนั่งกอดตัวเองหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิสบตากัน“ขอโทษค่ะ……” ยูรินะซุกหน้าลงกับแขน พูดเสียงสะอื้น “ฉัน… อดใจไม่ไหว……”ลุงเคียวซูเกะชะงัก รีบพูดขึ้นทันที “ยูรินะจัง อยากเล่นต่อใช่ไหม? ไม่เป็นไรนะ เรากลับไปเล่นกันต่อก็ได้ เล่นนานแค่ไหนก็ได้ เราไปซื้อร่มมาสักสองสามคันก็……”“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ… พี่คิน”ยูรินะฝืนยิ้มทั้งที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาลุงเคียวซูเกะยืนนิ่งไปชั่วขณะหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ“คุณพ่อของฉันน่ะ… เขากลัวความสูงมากเลยค่ะ ดังนั้นเขาจะไม่ยอมเล่นดรอปทาวเวอร์กับฉันหรอก ถึงไปเล่นก็คงไม่หัวเราะอย่างสนุกขนาดนั้น……” ยูรินะสะอื้น “ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว พวกเราฆ่าผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ไป เรื่องนี้ไม่มีทางจ
