ึ่งต่อมา เขาก็ยื่นมือกอดตอบยูรินะอย่างเอ็นดู“ยูรินะจัง อย่าพูดเหลวไหลสิ ฝันเห็นอะไรมักจะตรงข้ามกับความจริง… มา กินอาหารเช้าก่อน วันนี้พ่อจะพาไปเที่ยวสวนสนุกที่โอซาก้า ดีไหม?”“ค่ะ” ยูรินะตอบรับ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “พ่อคะ แล้วชิสึรุล่ะคะ?”“อ๋อ อยู่นี่” ลุงเคียวซูเกะปลดชิสึรุออกจากเอว แล้วส่งคืนให้ยูรินะ “ก่อนหน้านี้ ชิสึรุก็เป็นดาบของพ่อ ไม่ได้เจอกันนาน พ่อเลยหยิบออกมา คุยกับคุณย่าชิสึรุสักหน่อย”“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง……” ยูรินะพึมพำลุงเคียวซูเกะหันไปมองชิจิยะ “อาซาบะ นายกับอามามิยะไปด้วยกันไหม?”ชิจิยะพยักหน้า “ได้ครับ”หลังจากเตรียมตัวเสร็จ หลินชีเยี่ย อามามิยะ ลุงเคียวซูเกะ ยูรินะ และคิน ก็นั่งรถของแก๊งเงามรณะไปยังสวนสนุกที่มีชื่อเสียงที่สุดในโอซาก้าหลินชีเยี่ยแอบคิดว่าอยากจะชวนเสิ่นชิงจู่ไปด้วย แต่เมื่อนึกถึงตำแหน่งบอสใหญ่ของเขาแล้ว ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมที่จะไปสถานที่แบบนั้น หัวหน้าแก๊งยากูซ่าแห่งคันไซพาหนุ่มบาร์โฮสต์ไปสวนสนุกมันจะเป็นเรื่องอะไรกัน?เสิ่นชิงจู่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองตามรถที่กำลังแล่นออกไปช้าๆ ปากคาบบุหรี่ ใบหน้าเรียบเฉย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้น เสิ่นชิงจู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง เห็นอิโมริ ยูแอบย่องเข้ามา มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอโน้มตัวลงมากระซิบบอกเสิ่นชิงจู่ว่า“บอสครับ พวกโฮสต์นั่น… ไปแล้วใช่ไหมครับ”เสิ่นชิงจู
