งวนท่าทีแต่ก็ห้ามใจไม่ให้ชอบไม่ได้ปิ่นปักผมอันหนึ่งรวบผมดำขลับของเธอขึ้น เธอสวมชุดยูกาตะนี้ยืนอยู่ตรงหน้าอันชิงอวี๋ เอามือไพล่หลัง เอียงศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วถามเสียงเบา[ชุดนี้ล่ะ? ฉันเจอมันในฐานข้อมูล ดูเหมือนชุดแบบนี้จะเป็นที่นิยมในประเทศนี้ ฉันเลยอยากลองดู ถ้าไม่สวยก็…]“สวย” อันชิงอวี๋ขัดจังหวะคำพูดของเจียงเอ่อร์ พยักหน้าอย่างจริงจัง “สวยมากเลย”สีแดงเรื่อบนแก้มของเจียงเอ่อร์เข้มขึ้น เธอเงยหน้ามองอันชิงอวี๋อีกครั้ง [งั้น……งั้นฉันจะใส่ทั้งวันเลยนะ]“ใส่นานแค่ไหนก็ได้”รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเจียงเอ่อร์ เธอเดินไปนั่งลงข้างๆ อันชิงอวี๋ เงยหน้ามองหน้าจออินเทอร์เฟซที่กะพริบอยู่เหนือศีรษะ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ดวงตาของอันชิงอวี่ก็สว่างวาบขึ้น “เริ่มค้นหาข้อมูลกันเถอะ หาที่อยู่ของลูกชายยูริ โคกูเท็ตสึให้เจอก่อน”[ได้]เจียงเอ่อร์พยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง หน้าจออินเทอร์เฟซมากมายรอบตัวกะพริบวูบวาบอย่างรุนแรงหลังจากผ่านไปสักพัก เจียงเอ่อร์ก็ลืมตาขึ้น สีหน้าดูแปลกไป“หาเจอแล้วเหรอ”[ฉันหาตำแหน่งของหนูทดลองหมายเลขศูนย์เจอแล้ว]เจียงเอ่อร์เงียบชั่วครู่ แล้วกล่าวต่อว่า [แต่ว่า……ฉันยังพบอะไรบางอย่างด้วย]“อะไรบางอย่าง?” อันชิงอวี๋ถามอย่างสงสัย “นอกจากเขาแล้ว ในเขตคุกยังมีอะไรอีกเหรอ”[เช่น……โจรคนหนึ่ง]อันชิงอวี่ชะงักไป“โจร?”ครู่ต่อมา เขาก็ได้สติรีบลุกขึ้นจากเบาะรองนั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด
