สมาชิกของแก๊งเงามรณะได้จัดเตรียมที่พักให้กับหลินชีเยี่ยและคณะอย่างเคารพนบนอบ ชั้นที่พักอยู่ใต้ชั้นที่เสิ่นชิงจู่พักพอดี ทำให้สะดวกที่เขาจะลงมาหาหลินชีเยี่ยได้ตลอดเวลาในห้องพักขนาดใหญ่ ยูรินะนั่งขัดสมาธิบนเตียงด้วยเท้าเปล่า มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยการต่อสู้ครั้งใหญ่หลายครั้งในคืนนี้ ทำให้โอซาก้าวุ่นวายอลหม่าน จนถึงตอนนี้ยังเห็นเปลวเพลิงและควันหนาลอยมาจากที่ไกลๆ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟกระพริบของรถตำรวจที่เห็นได้ทั่วไปที่แท้นี่คือสภาพที่แท้จริงของประเทศนี้หรือ……“ยังไม่นอนอีกเหรอ ยูรินะจัง” ลุงเคียวซูเกะอุ้มผ้าห่มเดินเข้ามา เริ่มปูที่นอนบนพื้นเขาเดินไปยังหน้าต่างและมองลงไปข้างล่าง มุมปากกระตุกเล็กน้อย รีบหันสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็วตึกของแก๊งเงามรณะนี้สูงมาก พวกเขาพักอยู่ชั้นรองสุดท้าย สามารถมองเห็นโอซาก้าได้เกือบทั้งเมือง การมองลงไปจากความสูงขนาดนี้ช่างน่าขนลุกจริงๆ“ไม่หรอกค่ะ หนูยังไม่ง่วง” ยูรินะส่ายหน้า “ปะป๊ากลัวความสูงเหรอคะ?”“ใคร ใครบอกน่ะ?” ลุงเคียวซูเกะแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรแล้วมองลงไปอีกครั้ง “พ่อแค่รู้สึกใจสั่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง……”เธอยิ้มกว้างโดยไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของเขา แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน “ปะป๊าคะ แก๊งยากูซ่า… เป็นแบบแก๊งเงามรณะที่เราเพิ่งเจอกันทั้งหมดเลยเหรอคะ?”“ทำไมถึงสนใจพวกเขาขึ้นมาล่ะ?”“ก็เพราะว่า หนูรู้สึกว่าพวกเขาไม่เหมือนกับ
