ี่หลินชีเยี่ยเคยไปยังซากปรักหักพังในฮอกไกโด เขาก็นึกไม่ออกถึงความเป็นไปได้อื่นใด จึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา มองหลินชีเยี่ยด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับกำลังจ้องมองปีศาจร้าย“ฉันคิดว่านายเก่งกาจแค่เรื่องการเป็นโฮสต์ ไม่นึกว่าความลับในตัวนายจะลึกซึ้งยิ่งกว่าที่คิด……”ลุงเคียวซูเกะเอ่ยพลางยื่นมือไปทางหลินชีเยี่ย“คุณจะทำอะไร?” หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยมุมปากของลุงเคียวซูเกะกระตุกเล็กน้อย “คืนดาบให้ฉันสิ! ฉันแค่ให้นายลองชัก ไม่ได้บอกว่าจะยกให้……”หลินชีเยี่ยทำเสียงจิ๊ปาก ดูเหมือนจะไม่เต็มใจนักลุงเคียวซูเกะถอนหายใจ “ไม่ต้องกังวลไป ฉันต้องการดาบทั้งสองเล่มนี้เพื่อทำธุระบางอย่าง เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว ฉันจะยกให้นาย ตกลงไหม?”“สัญญานะครับ”หลินชีเยี่ยคืน [ฮิโตมิ] และ [โคกุโจ] ให้แก่ลุงเคียวซูเกะลุงเคียวซูเกะแขวนดาบทั้งสองเล่มไว้ที่เอว มองหลินชีเยี่ยอย่างครุ่นคิด ราวกับกำลังตัดสินใจบางสิ่ง แล้วค่อยๆเอ่ยปาก“อาซาบะ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากขอร้องนาย……”……สายฝนโปรยปรายลงบนถนน กระเซ็นเป็นละอองน้ำมากมาย อามามิยะ ฮารูกิทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงข้างกำแพง ค่อยๆ นั่งลงกับพื้นบัดนี้ผมสีขาวของเขากลับเป็นสีดำดังเดิม ประกายในดวงตาค่อยๆ จางหาย เขาเก็บ [อาเมะคูซูเระ] กลับเข้าฝักใช้มือทั้งสองยันพื้น หอบหายใจอย่างหนักเขาใช้อายุขัยไปมากเกินไป จนกระทั่งหลังจากผมกลับเป็นสีดำ ขมับทั้งสองข้างก็ปรากฏสีเทาขาวเล็กน้อย สีหน้
