ทำให้เธอต้องหรี่ตาเธอกำด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว ลุกขึ้นยืนขวางหน้าอามามิยะ ฮารูกิที่ล้มอยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและดื้อรั้นรถค่อยๆ จอดลงตรงหน้าเธอ ร่างสามร่างเดินลงมาจากรถติดๆ กัน พอเห็นหน้าพวกเขา ร่างของยูรินะก็สั่นสะท้าน น้ำตาคลอเบ้าตาโดยไม่อาจควบคุมได้“พี่ชิจิยะ!”ยูรินะวิ่งเข้าไปกอดหลินชีเยี่ยแน่น ดวงตาแดงก่ำ เหมือนเด็กน้อยที่ผ่านความทุกข์ทรมานมามากมายหลินชีเยี่ยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นดาบยาวสีขาวในมือของยูรินะ เขาหันไปมองลุงเคียวซูเกะที่ยืนอยู่เบื้องหลังสังเกตเห็นแววตาอันขมขื่นบนใบหน้าของอีกฝ่าย“หลังจากพวกพี่จากไป หนูกับพี่คินถูกผู้ส่งสารไล่ล่าตลอด พี่อามามิยะมาช่วยพวกเรา แต่ก็บาดเจ็บ……พวกพี่หายไปไหนกันมาคะ?” ยูรินะพูดเสียงสั่นเครือ ซุกหน้าลงในอ้อมกอดของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยลูบศีรษะเธอเบาๆ พลางถอนหายใจยาว“พี่คิดว่า……เรื่องพวกนี้ เธอควรถามพ่อของเธอโดยตรงจะดีกว่า”ยูรินะชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำจ้องมองไปยังลุงเคียวซูเกะที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก……
