้ประโยชน์”หลินชีเยี่ยมองลุงเคียวซูเกะ ดวงตาฉายแววสงสัยผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ไม่ใช่ลุงเคียวซูเกะงั้นเหรอ? หรือว่าเขายังมองไม่เห็นภาพรวมทั้งหมดของแผนการนี้?“ไม่ว่ายังไง เป้าหมายของคุณก็บรรลุแล้ว” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังหาจุดผิดปกติไม่พบ เขาเหลือบมองดาบ [โคกุโจ] ที่เอวของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยขึ้น“หมายถึงอันนี้เหรอ?” ลุงเคียวซูเกะดึง [โคกุโจ] ออกจากเอว แล้วยิ้มกว้าง “ของชิ้นนี้สำคัญมากจริงๆ……มันควรจะเป็นของรางวัลของนาย แต่ฉันหยิบมาใช้ก่อน เดี๋ยวใช้เสร็จจะคืนให้”“คืนให้ผม ผมก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี” หลินชีเยี่ยนึกถึงคำอธิบายเกี่ยวกับดาบมากาตสึ แล้วถอนหายใจลุงเคียวซูเกะหัวเราะเบาๆ “อย่าเพิ่งท้อแท้ไป ในบรรดาคนหลายแสนคน ก็ยังมีโอกาสที่คนๆ หนึ่งจะเป็นเจ้าของดาบมากาตสึได้……มา ลองชักดูสิ”เขาโยน [โคกุโจ] ให้หลินชีเยี่ย รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น แต่รอยยิ้มนี้ ไม่ว่ามองยังไงก็ดูเหมือนกำลังรอดูการแสดงดีๆในฐานะที่มี ‘โลหิตราชัน’ เขาจึงสามารถใช้ดาบมากาตสึเล่มไหนก็ได้ และการได้เห็นคนอื่นพยายามชักดาบแต่ชักไม่ออก ก็เป็นหนึ่งในความสุขของชีวิตเขา เช่นเดียวกับที่เพิ่งแกล้งผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดเงินเมื่อครู่ ความสุขที่อีกฝ่ายมอบให้นั้นสามารถติดอันดับสองในบรรดากิจกรรมทั้งหมด เป็นรองแค่การเป็นเจ้าของร้านโฮสต์คลับเท่านั้นหลินชีเยี่ยรับ [โคกุโจ] มาถือไว้ เพ่งพินิจอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะค่อยๆ เอ
