หลังจากพ่นเปลวไฟสีดำออกมา ลวดลายบนตัวของมังกรดินเพลิงก็จางหายอย่างรวดเร็ว ปีกทั้งสองข้างสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด มังกรดินเพลิงบินวนครึ่งรอบแล้วกลับมาหาหลินชีเยี่ย ก่อนจะร่อนลงบนดาดฟ้า ดวงตาสีส้มเหลืองเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน“หงเหยียน เป็นอะไรไป?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามด้วยความกังวลมังกรดินเพลิงส่งเสียงครางเบาๆ ตอบกลับ แล้วหุบปีกทั้งสองเข้าหาตัว หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะโบกมือเบาๆ ส่งหงเหยียนกลับไปยังโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“เกิดอะไรขึ้น?” เสิ่นชิงจู่ถาม“การตื่นขึ้นของสายเลือด เธอต้องการเวลาในการย่อยพลังพรสวรรค์ คงต้องพักผ่อนสักระยะ”เสิ่นชิงจู่พยักหน้ารับ แล้วหันไปมองทางที่ผู้ส่งสารชุดคลุมแดงอยู่ เปลวไฟรอบตัวถูกหงเหยียนกลืนกินไปหมดแล้ว อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังมีประกายไฟบางๆ ลอยอยู่กลางอากาศ แต่ก็อยู่ในระดับที่พวกเขารับได้แล้วถ้าจะกำจัดอีกฝ่าย ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสองคนสบตากันอย่างเข้าใจ แล้วกระโดดลงมาจากดาดฟ้าพร้อมกัน สายลมพัดผ่านร่างของคนทั้งสอง ก่อนที่พวกเขาจะแตะพื้น กิ่งไม้สองกิ่งก็งอกขึ้นมาจากพื้นดิน พันรอบร่างของพวกเขาราวกับเชือกอ่อนนุ่ม เหวี่ยงตัวผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งงดงาม ก่อนจะพุ่งไปทางผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ไกลออกไป!“มู่มู่” หลินชีเยี่ยเรียก“กรร!!”ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!!ขีปนาวุธสามลูกยิงออกมาจากร่างของมู่มู่
