ี้แล้วผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ซึ่งอยู่ในชุดคลุมสีเหลืองหันกลับมา ฝ่ามือของเขาเปล่งแสงสีเหลืองอ่อน ตบลงบนหน้าอกของคินอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด!!ตูม!!คินครางเบาๆ ร่างกายของเขาลอยไปข้างหลังเหมือนกับว่าวที่ขาดสาย เขาปักดาบในมือลงบนพื้นเพื่อทรงตัวไว้อย่างยากลำบาก“เมื่อไม่มีเจ้าของดาบอยู่ข้างกาย วิญญาณดาบอย่างนายก็ไร้น้ำยา” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมสีเหลืองผู้นั้นเอ่ยเบาๆ ต่อไปว่า“ยูริ โคกูเท็ตสึแยกตัวเองออกจากวิญญาณดาบ แบบนั้นก็เหมือนกับการหักดาบออกเป็นสองท่อน พลังของทั้งสองฝ่ายจะลดลงอย่างมาก ช่างเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาจริงๆ”ยูริ โคกูเท็ตสึ?เมื่อได้ยินชื่อไม่กี่พยางค์นี้ ยูรินะที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชะงักไป‘เขาไม่ได้……เขาไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?’คินสูดหายใจลึก ยืนอยู่หน้ายูรินะอย่างเงียบๆ เขายกดาบยาวในมือขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“ไอ้วิญญาณดาบโง่เอ๊ย!!” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมสีเหลืองนั้นส่ายหน้าเบาๆ ร่างกายของเขาก้าวออกไปอีกครั้ง ไม่นานก็เคลื่อนที่ผ่านอากาศเหมือนสายฟ้าสีเหลือง มือขวากำหมัดแน่น พาพลังอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าใส่ดาบยาวในมือของคินในทันที‘โครม!!’หมัดนี้ทะลุผ่านถนนสองสายในโดทงโบริโดยตรง เสียงร้องตกใจดังมาจากกลุ่มควัน โชคดีที่ที่นี่อยู่ห่างจากใจกลางโดทงโบริมาก จึงทำให้มีคนสัญจรน้อย จนถึงตอนนี้เลยไม่มีผู้บาดเจ็บในขณะเดียวกัน ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ที่ด้าน
