ัทธาในเทพเจ้าเช่นกันเพียงแต่เทพเจ้าที่พวกเขาศรัทธานั้น ไม่ใช่เทพเจ้าแห่งโชคลาภที่อ่อนโยนเท่านั้นเอง……สายตาของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมสีแดงกวาดมองผ่านคนเหล่านี้อย่างเบาบาง ในดวงตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆปรากฏ ในสายตาของเขา พวกยากูซ่าที่คุกเข่าเหล่านี้และคนธรรมดาทั่วไปนั้นต่างก็เหมือนกันหมดตราบใดที่พวกเขายังไม่ถึงระดับปีศาจร้าย ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อระเบียบของโลกนี้มากนัก เรื่องของมดก็ปล่อยให้มดจัดการกันเองสายตาของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมสีแดงกวาดมองรอบๆ เขาจับจ้องไปที่รถคันหนึ่ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยในตอนนั้นเอง อาซากุระ เคนก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง เขาใช้หางตามองไปรอบๆ หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาก็ปรากฏความสงสัยและตกใจบอสใหญ่อยู่ไหน?!เอี๊ยด เอี๊ยด!ฝนเทลงบนกระจกรถ แต่ถูกที่ปัดน้ำฝนที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วปัดออกไป หลังกระจกบังลมที่มีไอน้ำเลือนรางเสิ่นชิงจู่ที่นั่งอยู่ในรถคนเดียวมองดูสมาชิกแก๊งเงามรณะที่คุกเข่าลงรอบๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาเปิดประตูรถและค่อยๆ เดินลงมารองเท้าหนังสีดำเหยียบลงบนแอ่งน้ำข้างรถทำให้เกิดระลอกคลื่น เสิ่นชิงจู่สวมเสื้อคลุมลายเมฆที่เป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งบอสใหญ่ เขายืนนิ่งอยู่กลางสายฝน พลางจ้องมองชายเสื้อคลุมสีแดงที่ทุกคนคุกเข่าให้ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย“บอสใหญ่! รีบคุกเข่าเร็ว! ท่านผู้นั้นคือผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ!” อาซากุระ เคนคุกเข่าลงข้างเสิ่
