“อะไรระเบิดน่ะ?”“ไม่รู้สิ! ดูเหมือนจะมาจากทางตะวันออก”“โรงงานไหนเกิดไฟไหม้หรือเปล่า?”“อาจจะเป็นไปได้……”“……”คนเดินถนนรอบๆ ชี้ไปยังที่ที่มีแสงไฟลุกโชน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยโครม!!เสียงระเบิดครั้งที่สองดังขึ้น ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อน แม้แต่พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อยยูรินะจับมือของคินและจ้องมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงระเบิดอย่างแน่วแน่ ไม่รู้ทำไม หัวใจของเธอถึงรู้สึกไม่สบายใจนัก“ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์! ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว!!”เสียงหลายเสียงดังขึ้นที่ปลายถนน สีหน้าของคินเปลี่ยนไปในทันทียูรินะหันไปมองและเห็นว่าที่อีกฝั่งของถนน ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ที่สวมเสื้อคลุมสีแดงกำลังเดินช้าๆ มาตรงกลางถนน คนเดินถนนสองข้างทางเมื่อเห็นเขาต่างก็คุกเข่าลงกับที่ พลางก้มหัวคำนับ“ขอคารวะผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์!”“ขอคารวะผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์!”“……”ทุกที่ที่เขาผ่านไป ไม่มีใครยืนอยู่อีกต่อไป ราวกับแมลงที่หวาดกลัว ทุกคนคุกเข่าลงบนพื้นราวกับคลื่น“พี่คิน นั่นผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์……”“รีบไปกันเถอะ!!”คินไม่พูดอะไรอีก เขารีบคว้าข้อมือของยูรินะและเดินไปยังมุมถนนแม้ว่าพวกเขาจะยังอยู่ห่างไกลจากผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดแดง แต่ท่ามกลางผู้คนที่คุกเข่าราวกับคลื่นซัดสาด ร่างสองร่างที่ฝ่าฝืนกระแสนี้กลับดูโดดเด่นสะดุดตา ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดแดงที่เดินอยู่กลางถนนมีวงแสงสีแดงปรากฏขึ้นในดวงตาข้างซ้าย และกำลังล็อ
