เวลานาน ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆเวลาผ่านไปทีละนาทีหลังจากยูรินะและคินจากไปประมาณห้านาที รถหลายคันก็แล่นเข้ามาในถนน คุณไอนำลูกน้องของตระกูลซามุกาวะสิบกว่าคนลงจากรถอย่างรวดเร็ว ปิดประตูรถเสียงดัง แล้วเดินเข้ามา“แน่ใจนะว่าพวกเขากลับมาแล้ว?” คุณไอถาม“แน่ใจครับ คนของเราคอยจับตาดูอยู่ตลอด”“เห็นเป้าหมายไหม?”“เห็นครับ ทายาทของยูริ โคกูเท็ตสึอยู่ที่นี่จริงๆ ไม่ผิดแน่”“แล้วอาซาบะ ชิจิยะล่ะ?”“คนที่คอยสะกดรอยบอกว่า พวกเขาเพิ่งกลับมา อาซาบะ ชิจิยะก็ออกไปกับคนอื่นทันที ไม่รู้ว่าไปไหน ตอนนี้ร้านนี้น่าจะไม่มีใครสามารถขัดขวางเราได้”“ดี”ดวงตาของคุณไอเปล่งประกาย เขาหันไปพูดกับลูกน้องด้านหลัง “เตรียมอาวุธให้พร้อม เราไปจับตัวพวกเขากัน!”คนสิบกว่าคนถืออาวุธของตัวเอง บุกเข้าไปที่ประตูต้นไม้ราตรีคลับอย่างรวดเร็ว พอก้าวเข้าประตูใหญ่ พวกเขาก็พลันชะงักตรงกลางร้านอาหารอันมืดมิดและรกร้าง โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดกองพะเนินเป็นภูเขาลูกเล็ก หลอดไฟบนเพดานกะพริบเป็นระยะ มีประกายไฟแตกออกมาเป็นครั้งคราว ส่องสว่างร้านอาหารที่มืดมิดเป็นช่วงบนยอดภูเขาลูกนั้น ชายวัยกลางคนนั่งนิ่งอยู่ ในกระเป๋าเสื้อสูทปักเลื่อมสีสดใส มีดอกกุหลาบสีแดงที่กำลังเหี่ยวเฉาเสียบอยู่หลอดไฟที่กระพริบฉายเงาของเขาลงบนผนังสีขาวซีดด้านหลัง ราวกับปีศาจที่ยืนอยู่บนภูเขาศพและทะเลเลือดเขาจ้องมองสิบกว่าคนที่บุกเข้ามาในคลับอย่างเงียบงัน ดวงตาหรี่ลงเ
