ณ เวลานี้หน้าต้นไม้ราตรีคลับรถยนต์หลายคันจอดอยู่หน้าร้านที่ไร้ผู้คน คุณไอก้าวลงจากรถพร้อมกับสมาชิกตระกูลซามุกาวะแปดเก้าคน เขาเงยหน้ามองคลับที่จมอยู่ในความมืด ขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณไอนี่คือร้านนั้นครับ” สมาชิกตระกูลซามุกาวะคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น “ได้ยินว่าเมื่อสองวันก่อน มีชายหนุ่มสองคนและเด็กหญิงคนหนึ่งมาที่ร้านนี้ ทั้งหมดเป็นหน้าใหม่ ชายหนุ่มสองคนเพิ่งได้เป็นโฮสต์เมื่อเร็วๆ นี้ และกำลังเป็นที่นิยมมาก ส่วนเด็กหญิงอายุประมาณสิบสองถึงสิบสามปี ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่”“ชายหนุ่มสองคน เด็กหญิงหนึ่งคน…” คุณไอครุ่นคิด “ถ้าคนหนึ่งเป็นลูกสาวของยูริ โคกูเท็ตสึ อีกคนเป็นอาซาบะ ชิจิยะ……แล้วอีกคนเป็นใคร?”“เรื่องนี้ พวกเราไม่ทราบครับ แต่พวกเราค้นหาทั่วทั้งย่านโดทงโบริแล้ว มีแต่ร้านนี้ที่น่าสงสัยที่สุด”“เจ้าของร้านนี้มีประวัติยังไง?”“ไม่ทราบครับ…”“ไม่ทราบเหรอ?”“ใช่ครับ นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ร้านนี้น่าสงสัย” เขาพูดอย่างจนปัญญา “พวกเราตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดแล้ว แต่ไม่พบประวัติของเจ้าของร้านนี้เลย นอกจากชื่อเล่นว่าเคียวซูเกะ ก็ไม่มีข้อมูลอะไรอีก แม้แต่เจ้าของเดิมที่ให้เช่าพื้นที่ร้านนี้ก็หายตัวไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเขาปรากฏตัวขึ้นมาได้ยังไง…”“แล้วทีมตกแต่งล่ะ? การทำร้านใหญ่ขนาดนี้ ต้องจ้างทีมตกแต่งแน่ๆ ใช่ไหม? แล้วการซื้อโต๊ะเก้าอี้และอุปกรณ์ต่างๆ ในร้าน ไม่มีการทิ้งร่องรอยไว้เลยเหรอ?”
