าเยือนถึงที่ เคียวซูเกะก็พูดขึ้นอย่างแผ่วเบา“ในเมื่อพวกเขามาหาพวกนาย… เอ่อ……เพื่อสังสรรค์ ก็ให้พวกเขาขึ้นมาเถอะ เปิดห้องวีไอพีให้พวกเขา……แต่ค่าเครื่องดื่มต้องคิดเงินนะ”เสิ่นชิงจู่พาคนของเขาขึ้นมาชั้นสอง เข้าไปในห้องวีไอพีกับหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิ ส่วนลูกน้องที่เหลือยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง ล้อมห้องอย่างแน่นหนา ไม่ให้ใครเข้าใกล้ได้เคียวซูเกะนั่งอยู่ข้างหน้าต่างกับคินและยูรินะ เขาได้แต่พูดอย่างจนใจ“ฉันแค่อยากให้พวกเขากลายเป็นโฮสต์ระดับท็อป ไม่คิดเลยว่า……ธุรกิจของพวกเขาจะกว้างขวางขนาดนี้”ยูรินะเอาส้มยัดปากพลางพูดอย่างน้อยใจ“ทำยังไงดีล่ะลุงเคียวซูเกะ เพชรเม็ดงามอย่างพี่ชีเยี่ยกำลังจะโดนหมูตัวนั้นคาบไปแล้ว”คินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จริงๆ แล้ว บอสใหญ่คนนั้นก็หล่อพอตัวนะ……ไม่น่าจะเรียกว่าหมูได้”“ใช่แล้ว ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังดูดีมีเสน่ห์ด้วย ถ้าเขามาเป็นโฮสต์ล่ะก็อนาคตต้องเป็นดาวดวงใหม่ของวงการโฮสต์แน่ๆ……” เคียวซูเกะพูดอย่างเสียดาย……ภายในห้องส่วนตัว“ช่วย”“ช่วย…”“ตามหาคนพวกนี้”“ตามหาคนพวกนี้…”“ให้ฉันหน่อย”“ให้ฉันหน่อย!”“ใช่ ประโยคนี้อ่านแบบนี้แหละ ต้องจำให้ดีนะ” หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างพอใจหลังจากสอนให้เสิ่นชิงจู่พูดประโยคภาษาญี่ปุ่นนี้ได้เสิ่นชิงจู่คาบบุหรี่ไว้ในปาก ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่การเรียนภาษาช่างยากเหลือเกิน……“จริงสิ!” หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะ
