ตอนนี้เสิ่นชิงจู่รู้สึกงุนงงเล็กน้อยแต่เดิมเขากำลังงีบหลับอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง จู่ๆ อาซากุระ เคนก็เคาะประตูเข้ามา บนใบหน้ามีรอยยิ้มประหลาดที่บอกไม่ถูก เขาโบกมือไม้ทำท่าทางอะไรบางอย่าง แล้วยืนอยู่ข้างประตู ทำท่าเชิญอย่างนอบน้อมเสิ่นชิงจู่รู้สึกสับสนในใจ แต่ก็ยังคงวางท่าเย็นชา เขามองอาซากุระ เคนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ เดินตามหลังไปอย่างไม่รีบร้อนต่อมา พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูบานนี้เพื่อรักษาความลับเกี่ยวกับรสนิยมพิเศษของบอสใหญ่ สมาชิกแก๊งเงามรณะคนอื่นๆ ถูกอาซากุระ เคนไล่ออกไปหมด เหลือเพียงอิโมริ ยูคนสนิทเท่านั้นที่ยังอยู่ข้างกาย หลังจากฟังคำอธิบายของอาซากุระ เคนเกี่ยวกับสองคนข้างในนั้น สีหน้าของอิโมริ ยูก็เปลี่ยนเป็นสนใจขึ้นมาทันที‘ที่แท้บอสใหญ่ชอบแบบนี้นี่เอง…’น่าแปลกใจ ก่อนหน้านี้มีผู้หญิงมากมายล้อมรอบบอสใหญ่ แต่เขาไม่แม้แต่จะมองเสิ่นชิงจู่มองประตูบานนั้นอย่างสงสัย ชั่วขณะหนึ่งไม่เข้าใจว่าคนคนนี้กำลังเล่นอะไรอยู่ หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือไปเปิดประตูเอี๊ยด!เมื่อประตูเปิดออก แสงสีม่วงน้ำเงินก็ส่องกระทบใบหน้าของเขา เขามองห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศชายรักชายตรงหน้าอย่างงุนงง ชั่วขณะหนึ่งเขายืนนิ่งอยู่กับที่ตรงกลางห้องที่มีบรรยากาศกึ่งลึกลับ ชายหนุ่มสองคนสวมชุดสูทประดับเลื่อม หล่อเหลาจนน่าตกตะลึง นั่งอยู่บนโซฟา มุมปากมีรอยยิ้มบาง ราวกับหมาป่าสองตัวที่สวมคราบหลุ่มบาร์โฮสต์
