ือถือถุงแบรนด์เสื้อผ้าหลายใบ โบกมือให้เด็กหญิง “ลุงซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้หนูหลายชุดเลย ลองดูซิว่าพอดีตัวไหม!”ยูรินะตกใจเล็กน้อย เดินไปหาลุงเคียวซูเกะพลางถามอย่างสงสัย“คุณลุงเคียวซูเกะ ทำไมคุณถึงซื้อเสื้อผ้าให้ฉันล่ะ?”“ฉันมีลางสังหรณ์ว่าร้านของเราจะดังในเร็วๆ นี้!” คุณลุงเคียวซูเกะพูดอย่างจริงจัง “ตอนนั้นจะมีลูกค้ามากมายมาที่ร้าน เสื้อผ้าที่เธอใส่มันเก่าเกินไป และเธอก็ยังเด็ก ชุดพนักงานเสิร์ฟที่ร้านเราเตรียมไว้เธอก็ใส่ไม่ได้ ดังนั้นฉันเลยตั้งใจซื้อมาให้เธอสองสามชุด เวลาเสิร์ฟเหล้าหรือยกอาหารให้ลูกค้า ภาพลักษณ์จะได้ดูดีขึ้นหน่อย”ยูรินะก้มมองชุดกิโมโนลายดอกซากุระสีดำที่ทั้งเก่าและขาดบนตัวเธอ แล้วเบ้ปากอย่างไม่พอใจ “นี่เป็นชุดที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ภาพลักษณ์มันไม่ดีตรงไหนกัน?”คุณลุงเคียวซูเกะเกาหัว ดูเหมือนจะรู้สึกอึดอัดใจ แต่เขาก็รีบพูดว่า “ในเมื่อเป็นชุดที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ ไม่ควรจะเก็บรักษาให้ดีกว่านี้หรอกหรือ? ถ้าลูกค้าเมาแล้วบังเอิญอาเจียนใส่ชุด มันก็จะเปื้อนนะ”ยูรินะคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าคุณลุงพูดมีเหตุผล เธอจึงหยิบเสื้อผ้าหลายชุดไปลองด้านข้าง อามามิยะ ฮารูกิที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเห็นภาพนี้แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าของร้านคนนี้ จริงๆ แล้วก็ไม่เลวเลยนะ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาต้องการได้รับความชอบจากผมซึ่งเป็นพี่ชายผ่านวิธีนี้ เพื่อให้ผมทำงานที่นี่นานขึ้น เพราะเมื่อคืนเรา
