ๆ นอกจากคินที่ยังคงนอนหลับอยู่ ยูรินะและลุงก็ไม่อยู่ในห้องแล้วเขาเดินลงบันได ก็พบกับยูรินะที่พับแขนเสื้อขึ้น มือถือไม้ถูพื้น กำลังถูห้องอาหารบนชั้นสองอย่างตั้งใจ ส่วนคุณลุงชงกาแฟให้ตัวเอง นั่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองถนนที่คึกคักข้างนอกพลางเพลิดเพลินกับอาหารเช้าอย่างสบายใจ“ทำไมเธอถึงมาถูพื้นล่ะ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย“ฉันขอร้องลุงเคียวซูเกะ เขาอนุญาตให้ฉันมาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ และยังจ่ายเงินให้ฉันทุกวันด้วย” ยูรินะเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเล็กๆ ส่งยิ้มให้หลินชีเยี่ย “แม้จะไม่ได้เยอะเท่าพี่ชิจิยะ แต่ก็ช่วยแบ่งเบาภาระของคุณได้บ้างนะ!”เคียวซูเกะเป็นชื่อเล่นของคุณลุง เขาเป็นเจ้าของบาร์โฮสต์แห่งนี้ด้วย เล่ากันว่าตอนที่เขายังหนุ่ม เขาเคยเป็นโฮสต์ที่มีชื่อเสียงมากแถวชินจูกุหลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ลูบหัวเธอแล้วพูดว่า “ฉันคนเดียวก็ได้ เธอพักผ่อนอีกหน่อยเถอะ”ยูรินะส่ายหน้า “ไม่เอาหรอก ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย ก็จะกลายเป็นภาระน่ะสิ”เธอผลักหลินชีเยี่ยให้นั่งลงที่เก้าอี้ หยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาแล้วพูดอย่างจริงจัง “พี่ชิจิยะพักก่อนเถอะ งานที่นี่ฉันจัดการเอง!”หลินชีเยี่ยนั่งลงตรงข้ามลุงเคียวซูเกะอย่างจำใจ อีกฝ่ายถือแก้วกาแฟ ก่อนจะส่งยิ้มให้เขา“ดูเหมือนว่า ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องจะดีมากเลยนะ”“ครับ” หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม “ป่านนี้แล้ว ยังไม่เปิดร้านอีกเหรอครับ?”“เปิดร้าน?” ลุงเคียวซูเกะเลิกคิ้ว “บ
